اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٠

وصف الحال بالنسبة الى اهل الكمال

دامن رهبر بگير و راه جوى * هرچه دارى كن نثار راه اوى

گر روى صد سال در راه طلب * راهبر نبود چه حاصل زين تعب

بىرفيقى هركه شد در راه عشق * عمر بگذشت و نشد آگاه عشق

گر همى خواهى بدانى حرفتى * يا كه استادى شوى در صنعتى

خدمت استاد كردن بايدت * پس قياس اين و آن مىشايدت

پير خود را حاكم مطلق شناس * تا به راه فقر گردى حق‌شناس

خاك ره شو زير پاى كاملان * تا كه گردى تاج فرق رهروان

من كه بگذشتم ز نقش آب و گل * رهروان را بنده‌ام از جان و دل

من كه دامن از جهان برچيده‌ام * عشق اهل دل به جان بگزيده‌ام

من كه دارم از همه عالم فراغ * مهر كامل كرده‌ام در سينه داغ

من كه از سر دو عالم آگهم * بر در اهل دلان خاك رهم

من كه بر فرق سلاطين افسرم * پيش ايشان از گدايان كمترم

من كه عرش و فرش كردم زير پا * مىكنم از خاك ايشان توتيا

من كه آزادم ز قيد هرچه هست * پيش ايشان گشته‌ام چون خاك پست

من كه از دنيا و عقبى فارغم * وز سپهر فضل چون مه بازغم

روى مىمالم ز عجز و افتقار * دايما بر آستان اين كبار

خوشه‌چين خرمن اهل دلم * خاك راه رهروان كاملم

از قبول حضرت صاحب كمال * برترم از هرچه انديشد خيال

اختيار خود به دست پير ده * بىرضايش در جهان گامى منه

اولا تجريد شو از هرچه هست * وانگهى از خود بشو يكباره دست

باش چون مرده به دست مرده‌شو * تا بگرداند ترا او سو بسو

هرچه فرمايد مطيع امر باش * توتياى ديده كن از خاك پاش

تا نگويد او مگو خاموش باش * او چو مىگويد سخن تو گوش باش

هرچه او گويد همه الهام دان * گفت او را تو ز حق اعلام دان

هرچه آيد در دلت از نيك و بد * مى نپوشان ورنه خواهى گشت رد