اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٢٧

اشارت به مناسبت ميان خلق و خالق و تحقيق آنكه هرچه هست حق است و عالم نمود و همى بيش نيست

127

حق همى گويد منت هستم محب * شو محبم هم ز روى اقترب

در هواى مهر من تو ذره باش * بلكه پيش نور من مطلق مباش

در محبت ترك خودبينى بگو * زانكه هستى هست جانت را عدو

وصل خواهى عجز و زارى پيشه كن * ورنه از روز فراق انديشه كن

هركرا باشد هواى آن پرى * از خودى خود ببايد شد برى

گر به عشق يار خود را گم كنى * نقد وصلش يا بى و گردى غنى

اين ترانه چيست كاخر مىزنم * من كيم با وى كه خود را گم كنم

نيست چون كم مىشود انديشه كن * هست گويد تا كه گويد كن بكن

اين معما كى گشايد هركسى * فهم اين از عقل دور آمد بسى

درنورد آخر تو اين اوراق را * دار پنهان حالت عشاق را

ذوق اين معنى برون از فهم ماست * كشف اين از گفت‌وگوى ما جداست

گر همى خواهى بدانى اين سخن * در طريق عشق شو بىما و من

بيخودانه شو نياز راه عشق * گر همى خواهى شوى آگاه عشق

عشق بايد عشق مرد راه را * تا تواند يافت وصل شاه را

رهبر اين راه غير از عشق نيست * هر كرا عشقى نباشد مرده‌ايست

عاشقى رسوايى و بىپردگيست * عشق‌ورزى كار هر افسرده نيست

عشق مىخواهد دل آزاده‌اى * جان غمپرورد كار افتاده‌اى

عشق در هر دل كه مأوا مىكند * از دويى آن دل مبرا مىكند

از غم عشقش هر آنكو شاد گشت * از همه قيد جهان آزاد گشت

گر چو ماهى ما درين دريا خوشيم * ليك خود را سوى ساحل مىكشيم

زانكه حال اهل دل زان برترست * كز طريق گفت‌وگو آرى بدست

چون نيابد اين بيان آن ذوق و حال * درنوردم اين بساط قيل و قال

از كمال غيرت حق اوليا * اين‌چنين پنهان شدند از ديده‌ها

گر به بحر نيستى ما غرقه‌ايم * كس چه داند كز كدامين فرقه‌ايم

پيش تو حاضر نشسته رو برو * تو خبرجويان كه آخر گو و گو

ديده بايد روشن از نور إله * تا درون پرده بيند روى شاه

بشنو از حق اولياء تحت قباب * لاجرم گشتند پنهان در حجاب 212