اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

اشارت به مناسبت ميان خلق و خالق و تحقيق آنكه هرچه هست حق است و عالم نمود و همى بيش نيست

125

ديده را روشن كن از نور صفا * وانگهى بنگر جمال آن لقا

چشم بينايى ببايد مر ترا * تا كنى باور سخنهاى مرا

كور مادرزاد كى باور كند * گر همى گويى به الوان صد سند

ديدهء بينا دل دانا بيار * تا ز روى حق نگردى شرمسار

آفتابت ماند پنهان زير ميغ * پرتو روشن نديدى صد دريغ

گر ترا ديده بدى در راه دوست * هرچه مىبينى عيان ديدى كه اوست

گر تو خود را دور ميدانى بيا * بشنو آخر نحن اقرب از خدا 210

از خدا انى قريب گوش كن * حق محيط جمله آمد بىسخن 211

ديده بايد تا ببيند آفتاب * ديدهء بينا نه زان چشم خراب

گر بدانى نسبت ما را به دوست * آن زمان بينى كه هستى جمله اوست

اشارت به مناسبت ميان خلق و خالق و تحقيق آنكه هرچه هست حق است و عالم نمود و همى بيش نيست

اشارت به مناسبت ميان خلق و خالق و تحقيق آنكه هرچه هست حق است و عالم نمود و همى بيش نيست

او چو خورشيدست و ما چون سايه‌ايم * همچو نور و سايه ما همسايه‌ايم

تابع نور است سايه روز و شب * نور خواهى گو بيا سايه طلب

هستى سايه يقين از نور دان * سايه را بيشك دليل نور خوان

مىنمايد سايه‌ها از عكس نور * سايه را از نور نتوان كرد دور

سايه كى از نور مىگردد جدا * مگذر از ما گر همى خواهى خدا

گر نهان گردد زمانى نور خور * نور تابان شد ز سايه در گذر

سايه در معنى نمود وهمى است * نور بيند هركه او از وهم رست

سايه‌ها چون محو نور خور شود * وصل او را در زمان در خور شود

سايه را خورشيد تابان نور ساخت * ظلمت ذرات را مستور ساخت

سايه بودم نور خور بر من بتافت * زان تجلى سايه خود را نور يافت

گر به پيش تو كنون من سايه‌ام * خود ندارى آگهى از مايه‌ام

مهر تابان ذره مىخوانى عجب * روز روشن را نمىدانى ز شب

مصحف مجموع آياتش منم * جامع جمله كمالاتش منم

قطره گويى بحر بىاندازه را * آفتابى را همى خوانى سها