اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

در بيان آنكه عمل به اخلاص وسيلهء قرب نمىگردد بلكه موجب زيادتى بعد شود

120

گر به دست دشمنان گردى اسير * به كه باشد نفس بد بر تو امير

با تو افعى گر درون جامه است * بهتر از نفسى كه او خودكامه است

با پلنگ و شير گر آيى به جنگ * بهتر از صلح است با نفس دورنگ

نيش عقرب به ز نفس بدفعال * در پناه پير سازش پايمال

پند ناصح گوش كن از جان و دل * نفس را با آرزوى خود مهل

هر كه شد مستغرق درياى راز * مشكل ار آيد دگر با خويش باز

مرغ جان زين دام و دانه كن خلاص * همچو روح اللّه آ در بزم خاص

با گدايان كم نشين شاهى طلب * غافلى بگذار و آگاهى طلب

اين ده ويرانه با جغدان گذار * كن به قاف قرب چون عنقا گذار

شاهباز دست سلطانى چرا * در جهان باشى چو بومان بينوا

تو هماى دولتى اى ممتحن * چند جويى جيفه چون زاغ و زغن

از ملك چون هست قدر تو فزون * پس چرا در دست شيطانى زبون

بلبل گلزار عالم چون تو نيست * بينوا چون صعوه بودن بهر چيست

چون شوى بيدار زين خواب گران * ز آه و واويلا چه سودت آن زمان

هان و هان اين‌دم كه هستت فرصتى * جهدها كن تا بيابى دولتى

هرچه آن اينجا نياوردى بدست * تا نپندارى دلا آنجات هست

كشتگاه آخرت دنياست هان * هرچه كارى بدروى آخر همان

اين دو روزه عمر را فرصت شمار * هان مشو از كار غافل زينهار

چونكه فرصت هست بنشان بيدرنگ * آن نهال ميوه‌هاى رنگ رنگ

خاربن را از زمين دل بكن * در عوض بنشان رياحين و سمن

هان درخت خار منشان در زمين * تا نگردى تو پشيمان و حزين

هرچه مىكارى جو و گندم به كار * تلخ دانه چون نمىآيد به كار

بركن از بيخ و ز بن خار و تلو * تا كه خار و خس نگيرد در گلو

اين دمست آن وقت تخم انداختن * كارهاى روز حاجت خواستن

زانكه دنيا مزرع عقبى بود * كشت كن تا بهره‌ات آنجا بود

هرچه كشتى جنس آن خواهى درود * نيك و بد آنجا عيان خواهد نمود