اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

در بيان آنكه عمل به اخلاص وسيلهء قرب نمىگردد بلكه موجب زيادتى بعد شود

119

چونكه گردد نور وحدت آشكار * ظلمت كثرت نماند برقرار

نور خورشيد جهان چون شد عيان * در زمان گردد همه كوكب نهان

كى توان از قيد خود گشتن خلاص * جز به عون محرم درگاه خاص

گر نباشد همت پيران راه * كى بيابد راهرو قرب إله

گر تو خواهى قرب درگاه خدا * دامن رهبر مكن يكدم رها

راه پرخوفست و رهزن بيشمار * همرهى با كاروان كن هوش‌دار

از رفيقان سر مكش اى راهرو * زير پاشان همچو خاك راه شو

مغتنم دان سايهء اهل كرم * بر هواى خود منه در ره قدم

هر كه او در ظل اهل دل بود * عاقبت بىشك ز اهل دل شود

زانكه از اكسير قرب اوليا * مىشود مس وجودت كيميا

پند مشفق را ز جان و دل پذير * در دل اهل دلان رو جا بگير

پير بايد اول وانگه سلوك * بىمربى هان مجو قرب ملوك

نه كه هركس كو رياضت مىكشد * از شراب وصل او جامى كشد

پير رهدان گر نباشد رهبرت * از رياضت نيست جز درد سرت

اى بسا اعمال كان باشد و بال * گفت پيغمبر ازين‌رو رب مال

هر عمل كان موجب كبر و رياست * در حقيقت آن عمل جرم و خطاست

نيست بىاخلاص اعمالت قبول * چون ريا شركست از قول رسول

چون ندارى نور تأييد خدا * كى توان كرد نيك از بد جدا

صورتش بينى ز معنى غافلى * زانكه در علم طريقت جاهلى

پير بايد صاحب علم و عيان * كو به نور كشف بيند هر نهان

تا كه واقف سازدت از نيك و بد * قول او باشد ز اعمالت سند

بو كه ز ارشادش شوى ايمن ز ديو * وارهد جانت مگر از مكر و ريو

در مقام قرب حق سازى وطن * ايمن آيى در سفر از راهزن

با هواى نفس خود يكدم مساز * لاتكلنى بشنو از درياى راز