اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١١٨

تمثيل ( پير بسطامى چو در ميدان شتافت . . . )

118

گر تو خواهى جان‌برى از دست غم * غرقه كن خود را به درياى عدم

حظ نفس خود مجو در راه دوست * مرد خود بين كى شود آگاه دوست

هر كه راه عشق جانان مىرود * ترك جان چون گفت آسان مىرود

در طريقت هست چون هستى گناه * نيست شو گر وصل خواهى وصل شاه

زاد اين ره نيست جز محو و فنا * اندرين ره توشه گر دارى درآ

نفى خود كن آنگهى اثبات حق * بعد لااله ببين آيات حق

خويش را ايثار راه يار كن * جان خود از وصل برخوردار كن

تو برون شو تا كه يار آيد درون * وصل بيچون را مجو در چند و چون

از حجاب خويش خود را وارهان * جانفشان شو جانفشان شو جانفشان

برفشان از هر دو عالم آستين * در مقام وحدت آ ايمن نشين

گر روى راه خدا بى خود برو * دوست خواهى از خودى بيگانه شو

اصل طاعتهاست محو و نيستى * تا تو هستى كى شناسى نيستى

وارهان خود را ز قيد خويشتن * مست وصلش كرد بر كونين تن

پير بسطامى چو در ميدان شتافت * در مقام قرب جانان راه يافت

آمد الهامش كه اى خاص إله * هرچه مىخواهد دلت از من بخواه

پير گفتا نيست ما را هيچ خواست * عاشقان را چون تو مطلوبى كجاست

نيست بىتو صبر و آرامى مرا * من ترا خواهم ترا خواهم ترا

گفت حق تا از وجود بايزيد * ذره‌اى ماند نخواهد بو شنيد

تا تو هستى هست اين خواهش محال * اولا دع نفس پس آنگه تعال

اندرين ره در نگنجد ما و تو * يا تو گنجى در ميانه يا كه او

زين حجاب ما و من يكدم برآ * در مقام وصل او بىمن درآ

شد من و مايى حجاب راه ما * تا تو پيدايى نهان باشد خدا

در حقيقت شد دويى كفر طريق * شو مسلمان تا نباشى زان فريق

كى شود پيدا جمال وحدتش * تا بود بر جا اثر از كثرتش