اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١١٧

حكايت ذو النون مصرى

117

آنكه او از جان و دل آگاه بود * رهنماى رهروان راه بود

گفت يك روزى در ايام سفر * مىشدم در باديه بىپا و سر

كوه و صحرا جملگى پر برف بود * هيچ جا روى زمين خالى نبود

ديدم آنجا در ميان ابر و ميغ * ارزنى مىريخت گبرى بىدريغ

گفتمش اى گبر بر گو قول راست * دانهء بىدام پاشيدن چراست

گفت مرغان در سواد ابترند * مىنيابند دانه و بس مضطرند

بهر آن مىپاشم اين ارزن كه تا * سير گردند مرغكان بينوا

حق مگر زين رو به من رحمت كند * در قيامت اين بود ما را سند

گفتمش از دين چرا بيگانه‌اى * كى قبول افتد كه پاشى دانه‌اى

گفت بارى گر قبول دوست نيست * داند و بيند كه آخر بهر كيست

بس بود اين بينوا را خود همين * كو همى گويد كه بهر كيست اين

گفت ذو النون وقت من خوش شد از آن * در طواف كعبه هرسو مىشدم

ديدم آنجا در طواف آن گبر را * عاشق و زار و نزار و بينوا

گفت ديدى عاقبت اى شيخ دين * كانچه مىكشتم برآمد اينچنين

حق به روى من در ايمان گشاد * پس مرا در خانهء خود بار داد

هرچه بهر او كنى باشد قبول * انما الاعمال بشنو از رسول

از در لطفش كسى نوميد نيست * بر همه لاتقنطوا چون حجتى است

گفت ذو النون وقت من خوش شد از آن * گفتم اى دانندهء فاش و نهان

گبر چل ساله به مشت ارزنى * از كمال مرحمت مؤمن كنى

از همه بيگانگى پردازيش * آشناى رحمت خود سازيش

هر كرا حق خواند بىعلت بخواند * وانكه را هم راند بىعلت براند

رو مكن با خود قياس كار او * فعل او بىعلت است علت مجو

پس تو اى ذو النون برو فارغ نشين * فعل او معلول با علت مبين

لاابالى دان جناب كبريا * نيست علت لايق فعل خدا

از خيال و عقل و فهم اين برترست * اندرين ره بو على كور و كرست

باد استغنا وزيدن چون گرفت * نيست سوزش كز پى افسون گرفت

واگذار اين كار خود را با خدا * پيشهء خود ساز تسليم و رضا