اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١١٣

حكايت ( زاهدى بودست در ايام پيش . . . )

113

هر كه دارد اين چراغ او را چه باك * زين همه تاريكى و خوف و هلاك

جام جم غير از دل عارف مدان * كاندرو پيداست هر فاش و نهان

آن دلى كو قابل ديدار اوست * مغز عالم اوست عالم همچو پوست

دل كه شد آيينهء ديدار يار * هر دو عالم را طفيل او شمار

گر تو دل خواهى خلاف نفس جوى * رو به دريا تا بكى جويى تو جوى

از رياضت جسم تو گردد چو جان * از هوسها مىرسد دل را زيان

از هواى نفس اگر رو تافتى * در مقام اهل دل ره يافتى

بر هواى خود اگر اين ره روى * از وصال دوست بويى نشنوى

هرچه فرمايد ترا اين نفس دون * تو خلافش كن كه هستى ذو فنون

نيست غايت مكرهاى نفس را * مىنمايد سعد عين نحس را

حرص آرد در دلت كاين است زهد * زهر قاتل را كند شيرين چو شهد

در تو آرد صد هزاران مكر و ريو * مىكند جنس ملك را عين ديو

او به چشمت مىنمايد نار نور * پير زالى در نظر آرد چو حور

هر زمانت آورد سوى هلاك * مىفريبد گويدت جانم فداك

او به مكرت وابرد از دوستان * چون شوى تنها كند او قصد جان

هرچه گويد كذب دانش اى پسر * تا رهى از حيله و مكرش مگر

گر به طاعت خواندت ايمن مباش * زانكه او را هست مكرى در قفاش

گر به سوى روزه خواند يا نماز * اندرون دارد هزاران مكر باز

ور ترا او جانب حج آورد * آبرويت از ريا خواهد برد

ور همى گويد زكات مال ده * ريسمانش نيست خالى از گره

شهرتى جويد از آن با ننگ و نام * و اندرين دعوى مشو ايمن ز دام

ور همى خواند ترا سوى غزا * زو مشو غافل كه دارد صد دغا

زاهدى بودست در ايام پيش * از خلايق در صلاح و زهد بيش

بهر حق از خلق گشته منقطع * روز و شب حكم خدا را متبع

جز به يادش بر نياوردى نفس * درگذشته از هوى و از هوس