اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١١٠

حكايت ( يك جوانى دلربايى ماهرو . . . )

110

بىجمالش طاقت من طاق شد * جان ما را زهر چون ترياق شد

چون نظر بر حال زار من فكند * ديد جانم ناتوان و مستمند

رحمش آمد پرده از رخ دور كرد * از تجلى جان و دل مسرور كرد

باز از روى كرم رويم نمود * چون بديدم جمله عالم دوست بود

نقش عالم در ميان آورده است * روى خود در پرده پنهان كرده است

مهر رخسارش ز ذرات جهان * گشته تابان ديدم از عين العيان

اين زمان در هرچه افكندم نظر * بينم اندر وى رخش چون ماه و خور

اينكه مىگويم بيان حال ماست * گر گمان بد برى بىشك خطاست

گر درين معنى همى گويم دليل * بهره كى يابد ز ديدار خليل

ديدهء بينا دليل ره بسست * اين بسست ار زانكه در خانه كسست

چشم بينا و دل بينا طلب * تا كه گردى عارف اسرار رب

هرچه گويد عارف صاحبنظر * مىدهد بىشك ز ديد خود خبر

مرد حق بين هرچه گفت از ديده گفت * پيش تو گر فاش گردد گر نهفت

قول عارف نيست از تقليد و ظن * محض تحقيق و يقين است اين سخن

كيست عارف هركه حق بيند عيان * از درون پردهء كون و مكان

جمله اشيا بيند او قايم به حق * گشته نقش غير عين متفق

نقطه‌اى در دور چون شد سايره * مىنمايد پيش چشمش دايره

وهم را بگذار كاينجا غير نيست * اندرين دوران بجز يك نقطه چيست

هر كه او بگذشت از وهم و خيال * نزد وى عقل وى آمد در ضلال

كثرت اشيا وجود هستى است * جز خدا موجود در عالم كى است

گر يكى صد بار بشمارى يكيست * عارفان را كى درين معنى شكيست

از هزار ار زانكه بردارى يكى * پس هزار آنجا نماند بيشكى

اين تعين‌ها نمودى بيش نيست * گر صد و گر صد هزار و گر يكى است

واحد از تكرار كى گردد كثير * كى بگويد اين سخن مرد خبير

كشف اين معنى اگر خواهى بيا * تيغ لا زن بر سر غير خدا

بعد نفى خلق كن اثبات حق * تا كه گردى غرق بحر ذات حق

از ميان برخيزد اين ما و منى * پس گدا گردد به حق شاه و غنى