اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

حكايت ابراهيم ادهم

106

شكر ايزد را كه دادت دين حق * ره نمودت مذهب و آيين حق « 1 »

گفت قرآن خوانده‌اى يا نى بگو * گفت آرى كرده‌ام حفظش نكو

گفت چيزى از علوم آموختى * از كمال نفس هيچ اندوختى

گفت آرى نيستم زو بىنصيب * شاد شد سلطان ز گفتار عجيب

شكر حق گفت و بسى بنواختش * جان غم پرورده بيغم ساختش

خواست آن سلطان رود از پيششان * وارهاند جان خود از پيش‌شان

آن پسر بگرفت دامان پدر * من ندارم گفت دست از تو دگر

مادرش آمد بزارى و فغان * كرد سلطان سر به سوى آسمان

كرد اغثنى يا الهى او ز جان * شد دعايش مستجاب اندر زمان

شاهزاده در كنار شه فتاد * آه سردى بر كشيد و جان بداد

آن پسر چون جان به حق تسليم كرد * گشت عالم تيره زان اندوه درد

آن مريدان با دل اندوهگين * جمله گفتند اين چه بود اى شاه دين

كشف گردان سر اين حالت شها * حكمت اين را مكن پنهان ز ما

شاه گفتا چون مر او را در كنار * تنگ بگرفتم چو يار غمگسار

مهر او جنبيد در جان و دلم * حب او بسرشت در آب و گلم

از خدا آمد ندا در جان ما * در محبت مىروى راه جفا

مىكنى دعوى كه بر ما عاشقى * در طريق عشق‌ورزى صادقى

غير ما را دوست مىدارى چرا * در محبت شرك كى باشد روا

يكدل و دو دوستى نبود نكو * عاشق مايى به ترك غير كو

مىنمايى منع ياران از نظر * خود تماشا مىكنى روى پسر

چون شنيدم اين ندا از حضرتش * در مناجات آمدم از غيرتش

كاى خداوند سبب ساز كريم * صاحب الطاف و احسان عميم

كاين دلم را دوستى اين پسر * باز مىدارد ز تو اى دادگر

پيش از آن كز عشق مىيابم نجات * روى آرم باز سوى ترهات

جان من بستان به حق دوستى * يا ستان جانش به من گر دوستى

( 1 ) - اين بيت فقط در نسخهء بلتستان وجود دارد . بطور قياسى تصحيح گرديد .