اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

حكايت ابراهيم ادهم

105

داد شهزاده جوابى با زحير * كه نديدم من پدر را اى فقير

شاهزاده آن زمان بگريست زار * گفت پيرى ديده‌ام من بس نزار

مىندانم اوست يا نه آن پدر * چون كنم چون از كه پرسم زو خبر

خود همى ترسم اگر گويم به كس * باز بگريزد ز ما اندر نفس

زانكه او از ملك و از فرزند و زن * دير شد كز جمله مفروشد به فن

تا تواند او جمال دوست ديد * دامن از ملك دو عالم دركشيد

آتشى افتاد در جان همه * زان فغان و زارى و زان زمزمه

گريهء بسيار كرد او آن زمان * گفت تا كى حال خود دارم نهان

هست آن سلطان دين ما را پدر * آنكه شد مر سالكان را راهبر

آنكه ابراهيم ادهم نام اوست * عرصهء عالم پر از انعام اوست

ما به بويش عزم كعبه كرده‌ايم * جان غمگين را نياز آورده‌ايم

مادرم همراه شد از مرحمت * روز و شب با ماست او از عاطفت

گفت درويشش كه سلطان پير ماست * ظاهرش با باطنش تدبير ماست

وقت ديدارست برخيزيد زو * تا برم اين دم شما را سوى او

مادر و شهزاده همراهش شدند * تا به پيش شاه دين مىآمدند

با مريدان خوش نشسته بود شاه * در بر ركن يمانى همچو ماه

چونكه زن ديدار سلطان را بديد * عقل و صبرش رفت و آهى بركشيد

ناله و زارى برآمد تا فلك * آتشى افتاد در ملك و ملك

مادر و فرزند در پاى پدر * هر دو افتادند و گشته بى خبر

وه چه عيش است اينكه بعد از روزگار * عاشق بيدل ببيند روى يار

مبتلاى درد هجران عاقبت * يابد از وصل نگارش عافيت

طالبى آخر به مطلوبى رسد * روح رفته باز آيد در جسد

مادر و فرزند جمله حاضران * گريهء بسيار كردند و فغان

مدتى بودند پيشش مرده‌وار * در تجلى جمال آن نگار

چون به هوش آمد ز بيهوشى پسر * در كنار خود گرفت او را پدر

گفت با وى در چه دينى بازگو * گفت بر دين محمد گفت او