اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

حكايت ابراهيم ادهم

104

با مريدان گفت پير راهبر * هان بپرهيزيد ز آفات نظر

چون نبودند آن مريدان بوالفضول * پند پير از جان و دل كردند قبول

حاجيان چون آمدند اندر طواف * از سر اخلاص نه از روى گزاف

با مريدان آن شه عالى مقام * بود اندر طوف با سعى تمام

در طواف آمد پسر سوى پدر * كرد آن شه نيك در رويش نظر

در تعجب آن مريدان زان نظر * كو چه مىبيند به روى آن پسر

مىدهد پند مريدان پير ما * از نظاره مهر جان جانفزا

خود تماشا مىكند روى نكو * كى بود اين شيوهء مرشد بگو

كى بود مقبول قول بىعمل * كبر مقتا گفت حق عزوجل

از طواف كعبه چون فارغ شدند * آن مريدان جمله پيشش آمدند

پس بگفتندش كه اى سلطان دين * از خدا بادا ترا صد آفرين

مىكنى منع كسان از روى خوب * مىبترسانى مريدان از وجوب

خود نظاره مىكنى اندر طواف * روى آن حوريوش از روى گزاف

چون ترا طاعت شد و ما را گناه * حكمت اين بازگو اى پير راه

با مريدان گفت سلطان كرم * آن زمان كز بلخ بيرون آمدم

شيرخواره طفلكى بگذاشتم * اين پسر را من همان پنداشتم

من چنان دانم كه هست اين آن پسر * زين سبب كردم به روى او نظر

روز ديگر از مريدانش يكى * رفت تا پرسد شود دفع شكى

در ميان قافله بلخ و هرات * چون درآمد گشت ناظر از جهات

خيمه‌اى خوش ديد از ديبا زده * خلق گرداگرد او جمع آمده

ديد كرسى در ميان خيمه او * بر سر كرسى نشسته ماهرو

دور قرآن را ز بر مىخواند او * اشك گرم از ديده مىافشاند او

چونكه آن درويش آن حالت بديد * در دل او مهر نورش شد پديد

بار جست و رفت پيش او نشست * باز مىپرسيد احوالى كه هست

گفت اى شهزادهء نيكو خصال * از كجايى گو تمامى شرح حال

گفت اى درويش هستم من ز بلخ * چون چه پرسى حال عيشم هست تلخ

مىكنم من حال خود را آشكار * چونكه بيصبرم مرا معذور دار