اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٠٢

حكايت ابراهيم ادهم

102

در فراقش بيش ازين طاقت نماند * آيت يا حسرتى 200 بر خويش خواند

صبر و طاقت ز اشتياقت طاق شد * شوق او دستان هر آفاق شد

گفت سوى مكه مىبايد روان * تا مگر آنجا بيابم زو نشان

پس بفرمود او كه در رستا و شهر * تا كند آنجا منادى خود به جهر

رغبت حج هركه دارد اين زمان * زاد و مركب گو بيا از من ستان

شاهزاده چون روان شد سوى حج * عالمى آمد به جست‌وجوى حج

خلق بيحد همره شهزاده شد * چونكه زاد و راحله آماده شد

راويان گفتند خلق ده هزار * همرهى كردند با آن شهريار

بر اميد آنكه ديدار پدر * اندر آنجا بو كه بيند آن پسر

جمله را او داد زاد و راحله * پس روان شد سوى حج آن قافله

مادر شهزاده همراه پسر * شد روانه اندر آن راه سفر

روز و شب از شوق ديدار پدر * مىندانست آن پسر پا را ز سر

با نشاط و عيش در ره مىشدند * با خيال وصل او شادان بدند

مايهء شادى و غم گشته خيال * عشقبازى با خيال آمد وصال

از خيالش من عجب سوداييم * در فراق روى او شيداييم

نيست ما را بيش از اين تاب فراق * طاقت و صبرم ز هجرش گشت طاق

واى بر من گر تو ننمايى جمال * زندگى بىروى تو باشد محال

يك نفس دورى ز روى همچو ماه * پيش عاشق مىنمايد سال و ماه

دوزخ عاشق فراق يار دان * وصل جانان شد بهشت جاودان

من كجا و صبر در هجران كجا * يا بكش يا هر زمان رويم نما

بىجمال جانفزاى روى يار * نيست عاشق را نه صبر و نىقرار

تا توانم ديد هر دم روى دوست * همچو خاك افتاده‌ام در كوى دوست

عشق گويد هر دمم در گوش دل * حال خود گو آن حكايت را بهل

من نمىگويم مرا با من گذار * شرح حال ما برونست از شمار

شمه‌اى از حال من در ضمن آن * گوش كن اى مونس جان و روان

آن جماعت چون به مكه آمدند * در پى جوياى آن سلطان شدند

ديد شهزاده مرقع پوش چند * گفت ايشان مردم صوفىوشند