اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠

در اخلاق و اوصاف و آثار و سيرت و صورت سالكان و اصل و كاملان مكمل و عارفان صاحبدل و بيان روش ارباب طريقت و منع از اخلاق ذميمه و شيوهء اهل دنيا و آنچه در طريق فقر و سلوك به وى روى نموده است

100

من رياست در نصيحت ديده‌ام * نصح خلقان را به جان بگزيده‌ام

من مروت يافتم در صدق دل * جان كه بيصدق است خوارست و خجل

هر كه او با معرفت شد آشنا * مىنبيند در دو عالم غير را

گفت عارف من نديدم هيچ شيئى * جز كه حق ديدم عيان در نقش وى

پيش عارف جز خدا موجود نيست * غير حق بر گو كه خود معبود كيست

درد عشق و محنت و اندوه و غم * شيوهء عاشق بود بىكيف و كم

صدق آن باشد كه با خلق جهان * هر چه باشد مىنمايى خود همان

چيست اخلاص آنكه از غير خدا * جان و دل سازى مبرا اى فتى

خود فتوت چيست ايثار است و عفو * حلم و نصح و خلق در مستى و صحو

هر چه دارى رو فداى يار كن * با وجود احتياج ايثار كن

چونكه قدرت يافتى شكران آن * عفو كن كآنست طرز عاشقان

حلم پيش آور به هنگام غضب * تا شوى مقبول و محرم نزد رب

با عداوت پند دادن مردميست * هر كه اين هر چار دارد آدميست

خلق نيك آمد صفات آدمى * ديو و دد دارد ز خلق بد كمى

هر كه صابر در بلاى يار نيست * دعوى عشقش بجز پندار نيست

در جفاى دوست هركو صابرست * از بلا جان غمينش شاكرست

نيست شاكر هركه از ديدار دوست * او به خود بردارد و لذات جوست

هر كه دارد لذتى از جود يار * هست اندر كار عشقش مرد كار

هر كه دارد آن جمال جانفزا * لذت عالم مهيا شد ورا

عاشقان را گر به دوزخ جا كنى * دوزخش را جنت الماوى كنى

دوزخ از خوى خوش حورى سرشت * دلكش است و تازه چون باغ بهشت

گر بهشت از جلوه‌ات خالى شود * عاشق دل داده را دوزخ بود

ور بود جنت به دوزخ جلوه‌گر * عاشقان را هست جنت در سقر

جنت و دوزخ كسى را در خور است * كز درخت عشق جانش بىبرست

پيش ما راهست هر جا دوزخست * گر جهان جان بود گر برزخست

دوزخ و جنت يقين بشنو كه چيست * جز فراق و جز وصال دوست نيست

هر كه از خلق جهان عزلت گزيد * از بلا و رنج و محنت وارهيد