اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٩٧

حكايت بايزيد بسطامى

صحو و محو و قرب و بعد و وصل و فصل * در حقيقت خود ندارد هيچ اصل

زانكه غير حق ندارد خود وجود * چون عدم گه دور و گه نزديك بود

ثبت الارض عدم چون شد فنا * تا چگونه يافت تمكين و بقا

در مقام كشف گر راهت دهند * روشنت گردد گدايان چون شهند

بود عالم جز نمودى بيش نيست * شو ز ارباب يقين بر ظن مايست

هر كه او را ذوق اين اسرار نيست * با حقيقت حال او را كار نيست

من كه چشم از غير حق بردوختم * شمع جان از نور او افروختم

در دو عالم بر جمالش ناظرم * جز به رويش در جهان مىننگرم

چشم حقبينم نبيند غير حق * گشت باطل محو از روى ورق

آنچه محروم شما مطلوب ماست * و آنچه مغضوب شما محبوب ماست

درد آيد پيش ما درمان شود * كفر عالم پيش ما ايمان شود

آنچه آمد مر ترا در ره دليل * شد مرا مدلول آن بىقال و قيل

بحر بىپايان عرفان بايزيد * آنكه چشم دهر مثل او نديد

گفت چون از بايزيدى من برون * آمدم ديگر نديدم چند و چون

چون نظر كردم به چشمم بيشكى * عاشق و معشوق را ديدم يكى

طالب و مطلوب عين يكديگر * گشت در هر جا به اسمى مشتهر

كى دويى را هست در وحدت محال * اندرين منزل بود كثرت محال

نيست اينجا جز يكى ايمان و كفر * در بيان اين زبان آمد به مهر

در پس در خويشتن را بازدار * پس درآ بى خود درون مردانه‌وار

تا ببينى خود به چشم دل عيان * آنچه من كردم درين معنى بيان

اوست عين جمله اشيا اى پسر * با تو گفتم راز پنهان سر بسر

هر كسى كو ديده گويد اين سخن * خاك پايش توتياى ديده كن

ور به تقليد است گفتارش خطاست * نيست رهبر رهزن راه خداست

فرق كردن جز به توفيق خدا * نيست ممكن اهدنا يا ربنا

از خدا توفيق جو اندر جهان * تا بدانى رهنما از رهزنان