اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٩٥

حكايت ابراهيم ادهم

زين سخن يك ساعتى انديشه كرد * گفت فرمان آمد از دادار فرد

كاول نامه نويسم نام تو * مست گردانم جهان از جام تو

صد اميد از نااميدى شد پديد * هر كه نيكى كرد هرگز بد نديد

شاخ مهر اوليا در دل نشان * تخم عشق كاملان در جان فشان

همچو اكسير محبت در جهان * كيميا نبود به جان عاشقان

گر همى خواهى مقام اوليا * جان فداى عشق ايشان كن هلا

از تكبر بگذر و از طمطراق * بنده‌اى شو كاملان را بىنفاق

نيستى بگزين و هستى را بهل * مهر ايشان نقش كن بر جان و دل

تا به يمن همت مردان راه * راه يا بى در حريم قرب شاه

چون محبت نيست در عالم خصال * شد محبت رهبر بزم وصال

بىمحبت هيچ كس كامل نشد * در مقام قرب حق و اصل نشد

چونكه شد ز احببت ايجاد جهان * جمله عالم را طفيل عشق دان

بىمحبت ره به جانان كى برى * كى به عرفان شهره گردى چون سرى

از محبت آتشى افروختم * خار و خاشاك جهان را سوختم

فرد گشتم دلبرم چون فرد بود * فرد را جز فرد كى در خورد بود

طالبى خواهد ز عالم بىنشان * عاشق آزاده جويد در جهان

بىنشان شو از همه نام و نشان * تا ببينى روى جانان را عيان

كى مقيد و اصل مطلق شود * عارف حق بىنشان چون حق شود

تا تويى با تست محجوبى از او * زانكه شركست اين من و مايى تو

ما و من آمد حجاب روى يار * گر خدا خواهى تو ما و من گذار

از خمار ما و من هركو برست * از شراب وصل جانان گشت مست

هر كه از قيد تعين وارهيد * بى من و ما خويش را مطلق نديد

در حقيقت ما و من سد رهست * من نگويد هركه از حق آگهست

گشت روشن حادث از نور قدم * در حقيقت غير حق باشد عدم

گر برون آيى ازين ما و منى * هست مأوايت مقام ايمنى

تا نگردى نيست از هستى تمام * خود ننوشى بادهء وصل كرام

از خودى هركو نميرد زنده نيست * بىبقاى حق كسى پاينده نيست