اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٨٥

وصف الحال آنچه در روش اهل طريقت بر اين فقير روى نموده جهت تنبيه طالبان و عاشقان ذكر كرده مىشود

ناگهان مردى ز ابدال خدا * پيشم آمد از ره صدق و صفا

رنگ رويم زرد ديد و تن نزار * آمده جانم به لب از درد يار

گفت اى از درد عشقش چاره جو * چيست احوال تو شرحش بازگو

گفتم از سوداى او ديوانه‌ام * وز غم دنياى دون بيگانه‌ام

طالب يارم نه جوياى دليل * نيستم پرواى علم قال و قيل

گرچه كوشيدم بسى در باب علم * هيچ معلومم نشد ابواب علم

من ندانم چارهء اين كار چيست * بىوصال او چو نتوانيم زيست

گفت هركو وصل حق را طالب است * سوز عشق اندر دل او غالب است

تا به راه عشق باشد يك جهت * پير بايد جست كامل معرفت

تا به راه عشق ارشادش كند * در وصال دوست دل شادش كند

هر كرا پيرى نباشد در طريق * كى شود سرمست از جام رحيق

گفتمش پيرى كه باشد راهبر * از بد و نيك ره حق باخبر

كيست ايندم گو نشان او مرا * تا كنم بر امر او جان را فدا

گفت آن رهبر كه ره را مقتداست * جملهء اوتاد را او پيشواست

قطب اقطاب است و غوث اعظم است * وارث علم و كمال خاتم است

هست چون خور در جهان او نور بخش * زان سبب گشته است نامش نور بخش

چون شنيدم نام او بى خود شدم * لحظه‌اى شد باز با خود آمدم

گفتم آخر او كجا دارد مقام * گو نشان منزل آن نيكنام

تا به ارشاد تو گردم باخبر * از جمال جانفزاى او مگر

گفت او در كوره فقر است روى * گر خدا خواهى برو او را بجوى

مولدش از قاين است و حاليا * كوه گيلان شد مقام آن كيا

اوست ايندم مقتداى اهل دين * مقتداى رهروان با يقين

خادمان آستانش بيگمان * هر يكى معروف گشته در جهان

سيد است و جامع جمله كمال * بىنظير اندر علوم و كشف حال

آسمان فقر را خورشيد اوست * مغز عالم اوست عالم همچو پوست

چون شنيدم اين سخن زان مرد راه * گشت تابان در دلم صد مهر و ماه

موجزن شد بحر شوقش در دلم * عشق او سر برزد از آب و گلم