اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٨١

در بيان مراتب صحو و محو و فرق و جمع و صحو بعد المحو و فرق بعد الجمع و اشارت به مشاهدهء كاملان و توحيد حقيقى و تنبيه بر آنكه يك حقيقت كه به صورت كثرت تجلى نموده و عين همه گشته

خاك مىگويى كنون آن كوزه كو * معنى و صورت در آنجا باز جو

آن هيولا كاين همه صورت بروست * هست هر جا آن صور نقش سبوست

تا نبينى آينه رخسار دوست * هر دو عالم در حقيقت عكس اوست

گر ندارى ديده از ما وام كن * از جهان بنگر به رويش بىسخن

حسن ليلى را نيابد بيگمان * ديدهء مجنون كه تا بيند عيان

روى عذرا كى براندازد نقاب * تا نبيند ديدهء وامق پرآب

روى او هريك به روى ديده است * هر كسى حسنت ز سويى ديده است

نيست معشوقى دگر جز روى او * جمله را دام دل آمد موى او

عاشق و معشوق غير يار نيست * در حقيقت غير او ديار نيست

فهم و دانش كو كه تا گويم سخن * پر كنم جام و سبو از باده من

پرده بردارم ز اسرار يقين * فاش بنمايد به عالم يوم دين

وانمايم هم در اينجا من عيان * آنچه موجود است در دار جهان

ديده كو تا يار بيند او عيان * گوش كو تا بشنود راز نهان

چون نديدم هيچ محرم در جهان * لاجرم خواهم نهان اسرار جان

يار پنهانست در زير نقاب * همچو دريا كو نهان شد در حجاب

پرده بردار و جمال يار بين * ديده واكن چهرهء اسرار بين

نيست گردان چهرهء موهوم را * پرده بگشا شاهد معلوم را

خار و گل بنگر كه ازيك شاخ رست * تا شود پيش تو اين معنى درست

گر به صورت گل نمايد غير خار * خار و گل عينند در اصل و تبار

گر بگويى خار و گل ضد همند * هم ز وجهى اين سخن باشد پسند

ور همىگويى كه خار و گل يكيست * عارفان را كى درين معنى شكيست

مرد عارف هرچه مىگويد رواست * جاهل ار گويد صواب آن هم خطاست

چون ندارى ذوق عرفان اى فقيه * قول رندان را شنو لاشك فيه

هرچه نبود مر ترا منكر نگو * صدق آور تا كه ره يا بى به دو

برتر از فهم و خيال ما و تو * هست عاشق را هزاران گفت‌وگو

تو ندارى ذوق ارباب صفا * گشته از آن منكر اهل خدا

آيت لا يهتدوا از حق شنو * قايل اول قديمى هم مشو