اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

حكايت درويشى كه از عشق عابدى را مدهوش ديد

مست جام عشق گردد آن‌چنان * كز خودى هرگز نيابد او نشان

محو گردد در جمال با كمال * فارغ آيد از فراق و از وصال

نيست گردد او ز هستى مجاز * بىخبر آيد ز ناز و وز نياز

از غم دنياى دون و ملك و مال * خاطرش آسوده باشد لايزال

پردهء او باز برخيزد ز راه * يابد او بىما و من قرب إله

از محبت گردد او محبوب حق * گرچه طالب بود شد مطلوب حق

قوت و قوت يابد از ديدار دوست * فانى از خود گشته و باقى به اوست

رفت از فكر و خيال و خواب و خور * از غم دنياى دون شد بى خبر

پيش او يكسان نمايد مدح و ذم * گشت فارغ از وجود و از عدم

آنچنان محو است در نور بقا * كو نمىداند بقا را از فنا

يار بيند پيش او اغيار نيست * غير جانان در جهان ديار نيست

جز نظر بر حسن جان افزاى يار * نيست او را در دو عالم هيچ كار

چون دويى برخاست جمله وحدتست * تا نپندارى مقام كثرتست

هر كه او را ديدهء بينا بود * هر چه بيند حق در او پيدا بود

هر كه دارد در جهان نقش وجود * جمله مرآت جمال دوست بود

گر تو هستى در جهان صاحبنظر * در جهان منگر به روى او نگر

ديده بر ديدار او داريم ما * غير حسنش در نظر ناريم ما

هر كه ز انوار الهى بهره يافت * مهر نورش ديد كز هر ذره تافت

اوست معنى جمله عالم صورتست * او كتاب و هرچه بينى آيتست

او چو دريا و دو عالم موج‌دان * او مى و جمله جهان را جام خوان

ديدهء روشن بيار و نوربين * دل مصفى كن بهشت و حور بين

حق چو جان و جمله عالم چون تن است * همچو خور در كاينات اين روشن است

صورت كثرت حجاب وحدتست * گرچه وحدت را ظهور از كثرتست

نيست غير از يار در عالم عيان * در حقيقت اوست پيدا و نهان