اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٧٤

حكايت ( پادشاهى بود بس صاحب جمال . . . )

عزت شاهى به ذل بندگى * رو بدل كن در ره افكندگى

هر كه در پندار ملك و جاه ماند * غيرت عشقش ز پيش خود براند

در دل تو تا كه باشد غير دوست * خانهء اغيار خوان نى جاى اوست

ذوق عشق و عاشقى آمد حرام * هر دلى كو هست غيرش را مقام

عشق را هر دم دگر آوازه است * هر زمانش صد ظهور تازه است

مىنمايد هر زمان روى دگر * مىربايد دل ز عاشق بىخبر

آفتاب عشق شد چون نوربخش * يافت ذرات جهان زان نوربخش

چون جمال عشق بنمود از نقاب * در كسوف آمد ز تابش آفتاب

ناز معشوقى تقاضاى نياز * كرد تا پيدا نمايد جمله راز

از نياز ماست ناز او عيان * مىكند احببت زين معنى بيان

عاشق و معشوق محتاج همند * هر دو باهم همچو درد و مرهمند

طالب درد است و مرهم روز و شب * درد آمد در جهان مرهم طلب

پادشاهى بود بس صاحب جمال * در ملاحت كس نديد او را مثال

گلخنى شد عاشق آن پادشا * ز اقتضاى يفعل اللّه ما يشا 193

چون به دام عشق او پابست شد * از مى ديوانگى سرمست شد

گشت شهره شهر در عشق و جنون * عشق او بودى بهر ساعت فزون

با وزير شاه گفتند آن گدا * مىكند دعوى عشق پادشا

در ميان خلق فاش است اين سخن * زين حكايت گشت شهرى پرفتن

گفت با سلطان وزير احوال را * كان گدا گشته است عاشق بر شما

شه ز غيرت همچو دريا شد به جوش * بى خبر شد زين خبر از عقل و هوش

گفت با سرهنگ شاه پر جفا * كز سياست كن سرش از تن جدا

شاه را گفت آن وزير كاردان * چونكه در عدلى تو معروف جهان

كى روا باشد به امر عادلى * بيگنه ريزند خون بيدلى

چون به كار عشق كس را اختيار * نيست شاها اين سياست را گذار

هر كجا كاين عشق خيمه مىزند * عقل را از بيخ و بن بر مىكند