اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٧١

در بيان حقيقت عشق و آثار و احكام آن

در ميان عشق و عقل اين گفت وگوست * عشق قلاش و خرد اسباب جوست

چونكه آمد عشق ، عقل آواره شد * وز جفاى او خرد بيچاره شد

يار خواهى در طريق عشق رو * وز خرد يكبارگى بيگانه شو

دامن عشاق حق آور بدست * پيششان چون خاك ره مىباش پست

در پناه عاشقان جايى بجوى * گرد هر در بيش ازين هرزه مپوى

گفتهء ايشان چو در در گوش كن * بشنو از عشاق بىسامان سخن

ترك كن اين عقل پر افسانه را * عشق‌ورزى پيشه كن اينجا بيا

نوش كن يك جرعه‌اى از جام عشق * همچو ما آزاده شو در دام عشق

قبلهء عشاق چه بود دير عشق * همچو ما آزاد شو از غير عشق

رهزن راهست عقل حيله‌جو * جز ز شحنه عشق نايد دفع او

رهنماى عاشقان عشقست و بس * عاشقان را عشق شد فريادرس

هر كه راه عشق جانان مىرود * زود مست بادهء وصلش شود

يك قدم هركو به عشق او نهاد * دولت عالم مر او را دست داد

حق جهان را از محبت آفريد * وز محبت هر دو عالم شد پديد

از خدا احببت آن اعرف شنو * در محبت ساز جان و دل گرو

شد محبت را ظهور از اعتدال * بىمحبت كى شود پيدا كمال

از محبت چون جهان را شد نظام * كارها بىعشق كى گردد تمام

هر دلى را كز محبت شور نيست * ز آفتاب عشق او را نور نيست

هر كه با عشق و محبت آشناست * محرم درگاه خاص كبرياست

در طريق عاشقان برتر مقام * از محبت نيست بشنو و السلام

گر محبت بىنقاب آيد برون * مىكند افسون عالم را فسون

گر ز نور عشق تابد يك شرر * از تف او خلق را سوزد جگر

جان كه از نور محبت باصفاست * او به بزم وصل جانان آشناست

هر كه شد جوياى وصل از خاص‌وعام * بىمحبت نبست كار او تمام

از محبت گشت ظاهر هرچه هست * وز محبت مىنمايد نيست هست

گر علم بيرون نزد سلطان عشق * ملك جانها از چه شد ويران عشق

شد محبت روح و عالم همچو تن * گر نباشد جان چه كار آيد بدن