اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٦٩

در بيان حقيقت عشق و آثار و احكام آن

عشق چون بيند سليمان با وفا * آورد بلقيس از تخت سبا

عشق با ايوب چون دارد حضور * در ميان صد بلا باشد صبور

عشق يونس را چو از جان سير كرد * در ميان ماهيى جاگير كرد

عشق استغنا چو با يحيى نمود * دايما با خوف و حزن و گريه بود

عشق موسى را به كوه طور برد * بهر ديد دوست سوى نور برد

عشق عيسى را به گردون مىبرد * نيست كس واقف كه تا چون مىبرد

عشق احمد را برد تا وصل دوست * لى مع اللّه در بيان حال اوست

عشق احمد را بود معراج دين * تا مقام او شود حق اليقين

عشق دارد جلوه‌اى با هر دلى * گر جنيد و بايزيد و بو على

عشق در هر مظهرى نوعى نمود * عشق را هر دم ظهور تازه بود

عشق بايد تا خرد انور شود * كيميا بايد كه تا مس زر شود

كيميا ساز است عشق عقل سوز * عشق ظلمانى كند روشن چو روز

مو كشانت عشق پيش شه برد * عقل كى در بزم وصلش ره برد

عقل كى بيند جمال عشق را * يا چه داند او كمال عشق را

عقل در راه سلامت مىرود * عشق خود راه ملامت مىرود

عقل در اسباب مىدارد نظر * عشق مىگويد مسبب را نگر

عقل گويد دنيى و عقبى بجو * عشق مىگويد بجز مولى مگو

عقل گويد علم آموز و هنر * عشق مىگويد ز هستى در گذر

عقل مىجويد هميشه جاه و مال * عشق گويد جمله را كن پايمال

عقل گويد روزهء صحو و بقا * عشق گويد كو ره محو و فنا

عقل گويد عشق ويرانى كند * عشق گويد عقل نادانى كند

عقل مىگويد برو كنجى نشين * عشق گويد نى برو رنجى گزين

عشق مىگويد كه ترك خويش كن * عقل مىگويد كه خود را پيش كن

عشق مىگويد ز خود فانى بباش * عقل گويد در بقاء مأوا تراش

عشق گويد هان نباشى خود نما * عقل گويد هر يكى را صد نما

عشق گويد نيستى بايد گزيد * عقل مىگويد كه هستى كن پديد

عشق گويد درد و سوز و غم طلب * عقل گويد شادى و مرهم طلب