اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٦٥

حكايت حسن بصرى

از سر اخلاص چون آمد به راه * صدق بردش كشكشان تا پيشگاه

بدگمانى كفر باشد در طريق * صدق رهرو را بود نعم الرفيق

شيخ را ز انديشه آن شب هيچ خواب * نامد اندر چشم و بودش اضطراب

هر زمان با خويش مىگفت اين چه بود * بس عجب سودا كه ما را رخ نمود

من كه در درياى حيرت غرقه‌ام * مىندانم كز كدامين فرقه‌ام

چون بگيرم دست ديگر غرقه را * از چه كردم حكم بر ملك خدا

چونكه در ملك خودم هم دست نيست * خط به ملك حق نوشتن بهر چيست

از چه گشتم من به راه حق فضول * بار او را من چرا گشتم حمول

اندرين انديشه خوابش در ربود * روح او در روضه جولانى نمود

ديد شمعون را خرامان در بهشت * در درون مرغزارى جانسرشت

بود تاجى از مرصع بر سرش * حلهء نيكو و تازه در برش

شيخ پرسيدش كه برگو حال چيست * آنچه مىبينم ز تو احوال چيست

گفت شمعونش چه مىپرسى خبر * آنچه مىبينى دو صد چندان دگر

جاى ما حق در جوار خويش داد * در به روى من به فضل خود گشاد

پس ز عين لطف ديدارم نمود * كى توانم شرح دادن كان چه بود

آنچه فضلش كرد اندر حق من * كى به شرح و وصف آيد اى حسن

فضل حق بيعلت و بيغايت است * از كتاب فضلش اين يك آيت است

چون برآرد بحر غفران موجها * محو گرداند گناه خلق را

از كمال رحمتت اى كردگار * مؤمن و كافر همه اميدوار

پيش كوه عفو كاه جرم را * هيچ وزنى نيست اى رب الورى

گفت شمعون با حسن بارى كنون * از ضمانى آمدى كلى برون

خط خود بستان به اين حاجت نبود * هست بيحد رحمت و فضل ودود

چون حسن بيدار شد زان خواب خوش * كرد شاديها بسى زان خوش منش

در مناجات آمد و گفت اى خدا * نيست نوميدى مرا از بيرهى

جز به محض لطف و فضل كردگار * كس نمىيابد درين درگاه بار

نيست كس را اندرين درگه زبان * چونكه سازى گبر را از محرمان

چونكه گبر كهنه را ره مىدهى * نيست نوميدى مرا از بيرهى