اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — الصفحة ٥٩

حكايت جنيد بغدادى

پير بغدادى جنيد آن رهنما * چونكه شد اندر حقيقت پيشوا

هركسى كردند آغاز حسد * گفتن او را پيشوايى كى رسد

صد كمال ار هست پوشاند حسد * بحر قلزم را بجوشاند حسد

مانع جمله كمال آمد حسد * خلق عالم را و بال آمد حسد

گفت پيغمبر حسد ايمان برد * همچو آن آتش كه هيزم را خورد

از حسد بگذر درآ در راه دين * گر همىخواهى شوى آگاه دين

با خليفه عاقبت آن حاسدان * عرضه كردند حال آن شيخ زمان

كو همى گويد حكايات عجب * مىكنند از وى روايات عجب

زين سخن در فتنه مىافتند خلق * مبتلاى بدعتى گردند خلق

گفت باايشان خليفه در جواب * منع او بىحجتى نبود صواب

زانكه بىحجت چو كردم منع او * در ميان خلق افتد گفت‌وگو

فتنه ديگر از آن پيدا شود * كار او زين بيشتر بالا شود

مىببايد آزمايش كرد زود * تا به حجت منع او بتوان نمود

آن خليفه داشت يك زيبا كنيز * بود در پيش خليفه بس عزيز

در جمال و در ملاحت دلپذير * در همه عالم به خوبى بىنظير

بد خليفه عاشق روى نكوش * دايما آشفتهء آن رنگ و بوش

گفت تا پوشد لباس فاخرش * زود آرايند هر گون زيورش

گرد رويش بسته درهاى ثمين * دست و پايش پر ز خلخال گزين

يك كنيز ديگرش همراه كرد * تا از آن دريا برانگيزند گرد

در فلان جا گفت رو اى خوبرو * روبرو شو با جنيد آخر بگو

كامدم پيش تو اى شيخ انام * از سر صدق و ز اخلاص تمام

زانكه دل بگرفتم از كار جهان * نيست ما را طاقت بار گران

هست ما را مال بيحد و شمار * وين دلم با كس نمىگيرد قرار

پيش تو از بهر اين كار آمدم * تا بگويم پيشت احوال ندم