وجوه قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٥٣

وجه نخستين تفصيل بمعنى پيدا كردن بود

و وجه چهارم تأويل بمعنى درست بكردن بود

و وجه چهارم تأويل بمعنى درست بكردن بود

چنان كه در سورة يوسف ( 100 ) گفت : وَ قالَ يا أَبَتِ هذا تَأْوِيلُ رُءْيايَ مِنْ قَبْلُ يعنى تحقيق رؤياى من قبل .

و وجه پنجم تأويل بمعنى گونها بود

و وجه پنجم تأويل بمعنى گونها بود

چنان كه در سورة يوسف ( 37 ) گفت : « قالَ لا يَأْتِيكُما طَعامٌ تُرْزَقانِهِ إِلَّا نَبَّأْتُكُما بِتَأْوِيلِهِ » .

يعنى بألوانه و هى ألوان الطعام .

تسبيح - بدان‌كه تسبيح در قرآن بر دو وجه باشد :

تسبيح - بدان‌كه تسبيح در قرآن بر دو وجه باشد :

وجه نخستين تسبيح بمعنى خداى را به پاكى ياد كردن بود

وجه نخستين تسبيح بمعنى خداى را به پاكى ياد كردن بود

چنان كه در سورة الانبيا ( 20 ) گفت : « يُسَبِّحُونَ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لا يَفْتُرُونَ » يعنى لا يفترون من التّسبيح باللّيل و النّهار . و در سورة السّجده ( 38 ) گفت :

« يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ هُمْ لا يَسْأَمُونَ » يعنى لا يملّون من التّسبيح .

و وجه دوم تسبيح بمعنى ان شاء اللّه گفتن بود

و وجه دوم تسبيح بمعنى ان شاء اللّه گفتن بود

چنان كه در سورة القلم ( 28 ) گفت : قالَ أَوْسَطُهُمْ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ لَوْ لا تُسَبِّحُونَ يعنى هلا تستثنون ، أى لم لا تقولون إن شاء اللّه .

تفصيل - بدان‌كه تفصيل در قرآن بر دو وجه باشد :

تفصيل - بدان‌كه تفصيل در قرآن بر دو وجه باشد :

وجه نخستين تفصيل بمعنى پيدا كردن بود

وجه نخستين تفصيل بمعنى پيدا كردن بود

چنان كه خداى در سورة الأعراف ( 52 ) گفت : « وَ لَقَدْ جِئْناهُمْ بِكِتابٍ فَصَّلْناهُ عَلى عِلْمٍ » يعنى بيّنّاه . و هم درين سورة ( 145 ) گفت : « وَ كَتَبْنا لَهُ فِي