وجوه قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٧٧

وجه نخستين حقّ بمعنى خداى بود

بنى اسرائيل ( 97 ) گفت : « وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى وُجُوهِهِمْ عُمْياً وَ بُكْماً وَ صُمًّا » يعنى نسوقهم يوم القيامة إلى جهنّم . و در سورة طه ( 120 ) گفت : « وَ نَحْشُرُ الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقاً » يعنى نسوق المشركين يومئذ بعد الحساب إلى جهنّم زرقا . و در سورة الفرقان ( 34 ) گفت :

« الَّذِينَ يُحْشَرُونَ عَلى وُجُوهِهِمْ إِلى جَهَنَّمَ » يعنى يساقون .

و وجه سيم حشر بمعنى برانگيختن بود

و وجه سيم حشر بمعنى برانگيختن بود

چنان كه در سورة طه ( 125 ) گفت : « قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً » يعنى لم بعثتنى .

حفيظ - بدان‌كه حفيظ در قرآن بر دو وجه باشد :

حفيظ - بدان‌كه حفيظ در قرآن بر دو وجه باشد :

وجه نخستين حفيظ بمعنى نگاه‌دارنده بود

وجه نخستين حفيظ بمعنى نگاه‌دارنده بود

چنان كه خداى در سورة ق ( 32 ) گفت : « وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ » يعنى حافظ .

و وجه دوم حفيظ بمعنى لوح محفوظ بود

و وجه دوم حفيظ بمعنى لوح محفوظ بود

چنان كه در سورة ق ( 4 ) گفت : « قَدْ عَلِمْنا ما تَنْقُصُ الْأَرْضُ مِنْهُمْ وَ عِنْدَنا كِتابٌ حَفِيظٌ » يعنى اللّوح المحفوظ .

حقّ - بدان‌كه حقّ در قرآن بر دوازده وجه باشد :

حقّ - بدان‌كه حقّ در قرآن بر دوازده وجه باشد :

وجه نخستين حقّ بمعنى خداى بود

وجه نخستين حقّ بمعنى خداى بود

عزّ و جلّ چنان كه در سورة المؤمنون ( 71 ) گفت : « وَ لَوِ اتَّبَعَ الْحَقُّ أَهْواءَهُمْ لَفَسَدَتِ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيهِنَّ » يعنى و لو اتّبع اللّه أهواء المشركين . و در