مرآة الحرمين ( سفرنامه حجاز و تاريخ و جغرافياى راهها و بقاع متبركه آن ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٤
مقامهاى چهارگانه يا مصلاى امامان در نمازهاى يوميهء واجب
مقامهاى چهارگانه يا مصلاى امامان در نمازهاى يوميهء واجب
مقامهاى چهارگانه يا مصلاى امامان در نمازهاى يوميهء واجب
تقى فاسى در كتاب « شفاء الغرام » خود اينگونه آورده است :
مقام شافعى در پشت مقام ابراهيم است و فاصلهء آن تا ديوار شرقى كعبه 2 / 1 39 ذراع آهنى مىباشد و ميان مقام شافعى تا دو ستون پيشين گنبد مقام ابراهيم 2 / 1 9 ذراع است كه البته اين مقام اكنون ديگر وجود ندارد و امام شافعيان در مقام ابراهيم و يا بر روى بام جايگاهى كه بر روى چاه زمزم ساخته شده است نماز مىگزارد .
اما مقام حنفى كه فاصله آن از ديوار محراب تا ميانهء ديوار حجر 6 / 5 31 ذراع و از ديوار محراب آن تا لبهء حاشيه مطاف 2 / 1 10 ذراع پايى است كه عرض هر عتبه پايى نيم ذراع و دو قيراط مىباشد . اما مقام مالكى كه فاصلهء آن از ديوار محراب آن تا ميانهء ديوار غربى كعبه 3 / 2 37 ذراع و از ديوار محراب تا حاشيهء مطاف 3 / 1 10 ذراع پايى مىباشد .
و اما مقام حنبلى كه فاصله آن از ديوار محراب تا حجر الأسود در جنوب مسجد الحرام 3 / 2 27 ذراع به ذرع پا مىباشد . ( ذراع آهنى برابر با 7 / 1 56 سانتيمتر است كه در اين باره صحبت خواهد شد ) .
1 - مقام حنفى : تقى فاسى مىگويد : در اواخر سال 801 هجرى و آغاز سال 802 ه .
مقام حنفيان ساخته شد . اين مقام بر روى چهار ستون سنگى با سقفى كه در آن تزيينات روغنى به كار رفته ، قرار گرفته است . سطح بالاى سقف كه در زير آسمان است ، با آهك سفيد شده است . در ميان دو ستون پيشين مقام ، محرابى مرمرين قرار داده شده است .
فاسى مىگويد : عدهاى از علما ؛ از آن جمله علامهء بزرگوار زين الدين فارسكوى شافعى اين عمل را مردود شناخت و كتاب جالبى در اين مورد تأليف نمود و نيز شيخ سراج الدين بلقينى و فرزندش جلال الدين ، قاضى القضاة مصر ، همچنين قضاة ديگر اين عمل را رد كرده و بر انهدام آن فتوا دادند و بر كسى كه فتوا بر چنين ساختمانى داده است حكم تعزير صادر نمودند . ولىّ امر نيز فرمانى دربارهء انهدام اين ساختمان صادر نمود ، ليكن با مخالفتهايى كه افراد ذى نفع در آن نمودند ، حكم به مرحلهء اجرا در نيامد . علت مخالفت با چنين ساختمانى ، اشغال بخشى از فضاى مسجد الحرام است كه استفادهء اندكى از آن مىشود . همچنين به جهت پوشيده بودن آن ، ترس از فساد در آن مىرفت ليكن از