يادگار ( در دانش پزشكى و داروسازى ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٥

صفت شيافى كه قولنج بنشاند « 4 » :

بكوبند و بپزند و به هم بسرشند و شياف كنند هريك دو مثقال و نيم تا سه مثقال و از بوره و نمك و رخبين ، يعنى مصل « 1 » هم بدين‌سان شياف توان ساخت و نافع بود و اگر از صابون شياف سازند « 2 » و از ترب « 3 » نيز طبع را فرود آرد .

صفت شيافى كه قولنج بنشاند « 4 » :

صفت شيافى كه قولنج بنشاند « 4 » :

بگيرند « 5 » سكبينج « 6 » و مقل و جاوشير و اشق و صابون و بوره و شحم حنظل و فانيد و سقمونيا و زنجبيل و شقاقل و نمك هندى و برگ سداب « 7 » و هزار اسفند جمله را برابر بسرشند نافع بود .

صفت شياف تيز : بگيرند شحم حنظل و مقل و فلفل راستار است .

مقل را در آب سداب « 8 » حل كنند و شحم بدان بسرشند و شياف كنند .

فامّا تدبير حقنه : ببايد دانست كه خداوند معده ضعيف « 9 » و كس را كه بر سر زخمى رسيده باشد يا در دماغ آفتى رسيده « 10 » بود او را حقنه سخت نافع بود . خلط از بالا فرود « 11 » آرد و بخار او به سر بر نشود و بر ريق حقنه نشايد كردن ، بلكه نخست شربتى بايد داد كه معده را قوّت دهد

( 1 ) . الف : « يعنى مصل » ندارد . ( 2 ) . ب : تراشند . ( 3 ) . ب : برف . ( 4 ) . ب : شياف كه قلنج را بگشايد . ( 5 ) . ب : « بگيرند » ندارد . ( 6 ) . ب : سكپنج . ( 7 ) . الف : سنداب . ( 8 ) . الف : سنداب . ( 9 ) . ب : ضعيف را . ( 10 ) . ب : « رسيده » ندارد . ( 11 ) . ب : آيد .