منصوري في الطب ( فارسى ) — الصفحة ٥٦١
رنگ :
مىباشد و چنانچه كف روى آن نيز به رنگ زرد گرايد پس بيمارى زردى « 1 » رخ داده است .
رنگ هفتم سياه است . اگر اين پيشآب تيره‌تر از رنگ خرمايى و سرخ باشد نشان‌دهنده‌ى بسيارى التهاب و سوخت و ساز بالاست و از همه پيشآب‌ها بدتر و در تب‌هاى سخت مىباشد به ويژه اگر بستگى آن خيلى زياد باشد ، اگر كسى چنين پيشآبى داشته باشد زنده بودنش پايين است .
پيشآب سياه رنگ نزد زنان بدنبال خون ماهانه و در پايان آن و در بيمارىهاى تلخابى چون تب ربع و بزرگ‌شدگى سپرز و ماليخوليا و جز آن ديده مىشود و نمايشگر بدى نيست و چه‌بسا نويددهنده‌ى خوبى است . البته اگر آن پس از پايين آمدن بيمارىهاى تلخآبى باشد .
اگر پيشآب سياه در پى پيشآب سپيد و سبز باشد در اين هنگام نمايانگر سردى بسيار تن و خاموش شدن حرارت غريزى آن مىباشد . اندازه‌ى بد بودن آن ، كمتر از اوّلى نيست بلكه بر آن فزونى دارد .
گاهى پيشآب پس از حنا زدن رنگ سرخ تند به خود مىگيرد .
كسى كه فلوس ، صبر و زعفران و بسيارى از چيزهاى ديگر داراى رنگ‌دانه را بخورد ، پيشآب او به رنگ سرخ درمىآيد .
همچنين رنگ سبز پيشآب نشان از خوردن سبزىها و سياهى رنگ آن از خوردن « مرى » و نوشيدن شراب سياه مىباشد .
همان گونه كه گفتيم ، كم‌رنگى پيشآب نشان از نوشيدن بسيار آب و يا پس از خوردن و آشاميدن نوشابه‌ها است .
پيشآب همچنين در دردهاى سخت رنگين مىشود و از آميختگى ( خلط ) سرد بدست مىآيد ، همان گونه در بيمارى قولنج و درد دندان و گوش ، پيشآب رنگين‌تر مىشود . در اين‌چنين حالتى از ديگر نشانه‌ها براى آن مىتوان گواهى بيآوريد .
بودن زخمى در دستگاه پيشآب‌ساز سبب بدبو شدن پيشآب مىشود و گاهى با بدبويى
( 1 ) . يرقان : متن - زردى Jaundice