ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٨٣

[ ز شوخى نه در ديده آيى نه در بر ]

عقل نخستين ترا دايهء علم و ادب * علم لدنّى ترا مايهء فهم و ذكا

پرتو راى تو گر پرده گشايد ز روى * نور تجلى شود ظلمت جهل و شقا

گر ز ضميرت كند مهر فلك كسب نور * ماه دهد همچو روز ديدهء شب را جلا

پيش ضمير تو گر سجده كند آفتاب * افكند از نور روز بر كتف شب ردا

بوسهء روح الامين وقف كف پاى تست * درخور هر دست نيست نازكى اين حنا

خندهء صبح شرف از نفس پاك تست * غنچه تبسم نكرد جز ز نسيم صبا

غنچهء پژمرده‌ايست خاطر فياض ليك * از نفس پاك تو دارد اميد نما

تيره ز افعال من نامهء اعمال من * عاقبت حال من نيست به غير از رجا

پر ز گنه دفترم تيره رخ اخترم * خاك عدم بر سرم گر ز تو نبود رضا

مهر تو در جان و دل تخم تو در آب و گل * نيستم از خود خجل در ره مهر و وفا

من سگ كوى توام واله روى توام * زنده به بوى توام همچو فنا در بقا

گرچه گنه كرده‌ام نامه سيه كرده‌ام * مدح تو شه كرده‌ام مايهء روز جزا

از گنه بىحساب مهر تو دارم جواب * بس بودم اين صواب معذرت هر خطا

گرچه ندارم هنر مهر تو دارم اثر * هيچ نخواهم دگر مايه همين بس مرا

تا به قضا و قدر هست ره خير و شر * باد به كامت قدر باد به حكمت قضا

ز شوخى نه در ديده آيى نه در بر * ندانم چه سازد كسى با تو كافَر « 1 »

اداى ترا غمزه سر خيل غارت * نگاه ترا فتنه پامال لشكر

بلا محو آن كنج چشم مشوّش * اجل واله آن نگاه محيّر

شهادت زهِ آن كمال مقوّس * سعادت خم آن كمند معنبر

ز هر جنبش ابروَت در تصور * رموزات غيبى درآيد مصور

خرد گم در انديشهء آن دهان شد * ندانم چه دارى درين نكته مضمر

چو حرف ميان تو در نامه آرم * قلم گم كند جادهء خط مِسطر « 2 »

بگو چون نبالد به خود آن دلى كو * نشيند درو تير ناز تو تا پر

( 1 ) - كافر ، شوخ . ( 2 ) - مسطر - ق 4 / 6 ؛ خط مسطر ، خط راست .