ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

[ بىتو به زندان غم هيچ نجنبم ز جا ]

درگه او را به خواب بيند اگر آفتاب * هست دگر تا ابد اين سر و آن متكا

دامن اگر بر زند خيمهء اجلال او * هشت بهشت برين ديده شود برملا

روضهء پُرنور او بين كه ببينى عيان * هر طرفش آفتاب جلوه كند چون سُها « 2 »

درگه آن ارجمند قبهء آن سربلند * منظر آن دلنشين عرصهء آن دلگشا

خاك درش را اگر سرمه كند آفتاب * شب نشود بعد ازين پردهء روى ضيا

سايهء ديوار وى همچو بهشت برين * كم نكند چارفصل جلوهء فيض هوا

عرصهء صحنش بحسن به ز بهار و چمن * جلوهء گردش ز فيض به ز شمال و صبا

بر در او گر نهد چهرهء زرد آفتاب * بر رخ گلشن زند سيلى موج صفا

گر كند از خشت وى ماه فلك كسب نور * شب پس ازين نشنود طعنهء روز از قفا

عرصهء آن بس وسيع قبهء آن بس رفيع * آن ز ازل تا ابد اين ز سَمَك « 3 » تا سما

تا ابد ايمن شدى از سَبَل « 4 » انخساف « 5 » * وز ازل ايمن بُدى از رَمَد « 6 » انمحا « 7 »

گر ز قضا و قدر بهر جلاى بصر * گردى از ان خاك در سرمه مِه تيره را

دانهء شبنم اگر بسپردش حفظ تو * گوهر دندان شود در دهن آسيا

عرصهء جاه ترا وهم بگشت و نيافت * نه اثر از ابتدا نه خبر از انتها

شوق زمين بوس تو قدّ فلك ساخت خم * علت پيرى نبود موجب اين انحنا

خُلق تو گر خاصيت فاش كند در چمن * بعد شكفتن گلش غنچه شود از حيا

شبنم لطف تو گر ياد گلستان كند * كم نشود چارفصل جلوهء نشو و نما

بحر كفت گر دهد مايه به ابر بهار * خوشهء پروين شود حاصل برگ گيا

در صدف گل شود قطرهء باران گهر * دست ترا گر سحاب ياد كند در سخا

زود تواند گذشت در هنر از آفتاب * گر نظر تربيت كم نكنى از سُها « 2 »

كفر اگر رخ نهد بر درت ايمان شود * در دو جهان كس نديد بهتر ازين كيميا

بيضهء بيضا نهد شب‌پره در آشيان * گر اثر تربيت عام كنى چون هما

دفتر علم ترا هفت فلك يك ورق * گلشن خُلق ترا هشت چمن يك گيا

اى به كمال شرف گوهر يكتاى دين * وى به جمال خرد لمعهء نور خدا

( 2 ) - سها ، ستارهء كم‌نورى در دبّ اكبر ، در نزديكى ستارهء ميانى دم آن . ( 3 ) - سمك ، ماهى . ( 4 ) - سبل ، نوعى بيمارى چشم ، و آن مويى است كه درون پلك برآيد و يا پرده‌اى كه در چشم عارض شود . ( 5 ) - انخساف ، گرفتگى ماه . ( 6 ) - رمد ، درد چشم . ( 7 ) - انمحا ، سوده شدن ، محو شدن .