ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٨١

[ بىتو به زندان غم هيچ نجنبم ز جا ]

كرد ز تاب ستم طاقت من پشت خم * گشت ز بس بار غم قامت صبرم دوتا

همچو كباب ضعيف گريهء من بىسرشك * چون نفس صبحدم نالهء من بىصدا

نعمت الوان غم مىرسدم دم‌به‌دم * گه ز نوال ستم گه ز عطاى بلا

گردِ ره انتظار بوى سر زلف يار * آن تن ما را لباس اين دل ما را غذا

حاصلم از خشك و تر اشكى و لخت جگر * بر سر اين ما حضر هر دو جهان را صلا

گريه تلاطم هنر ناله تراكم اثر * ديده از آن در تعب سينه ازين در عنا

زورق هستى شكست بس كه درين بحر خورد * لطمهء باد عدم سيلى موج فنا

عشق وجود مرا رونق ديگر فزود * خورد مس هستيم غوطه درين كيميا

چشم عدم روشن از گرد وجود منست * عشق بتدريج كرد خاك مرا توتيا

گو بشكن درد عشق يك‌به‌يكم استخوان * چند كند مغز من ناله نهان در عصا

يك سر مويى نماند در دل من جاى عيش * چند كند كاوشم ناوك او جابجا

ريشهء امّيد من حسرت جاويد من * آن يك ازل ابتدا اين يك ابد انتها

حسرت من جاودان طاقت من ناتوان * بار ستم بىحساب تاب و توان بينوا

اى به هلاك دلم بسته كمر بر ميان * وى به فريب دلم ريخته دامان به‌پا

از پى آزار جان دست جفا بر عنان * در ره اميد دل پاى وفا در حنا

بهر گريبان دل دست تطاول دراز * وز پى دامان وصل طول امل نارسا

بىغمت اوقات من جمله بباطل گذشت * در غم بود و نبود در سر چون و چرا

تخم محبت ز تو در ته خاك عدم * خرمن مهر و وفا از تو به باد فنا

قاعدهء دوستى ضابطهء دشمنى * آن ز تو ناقص اساس وين ز تو محكم بنا

هم ز تو كامل عيار نقد دغا و دغل * هم ز تو بىاعتبار سكهء مهر و وفا

دور نگردى بسهو يك نفس از خاطرم * با همه بيگانگى چون سخن آشنا

تاب و توانم دگر در غم حسرت نماند * به كه برم زين الم بر در شاه التجا

شاه زمين و زَمَن سرو بهار و چمن * رنگ گل و ياسمن بوى شمال و صبا

قرهء عين رسول چشم و چراغ بتول * فخر نفوس و عقول نقد على رضا

هم شرف بو تراب هم خلف بوالحسن * هم لقب او را تقى هم صفت او را تِقا « 1 »

گلشن اميد را خار رهش شاخ گل * ديدهء خورشيد را خاك درش توتيا

تا كه نهاد آشيان بر سر ديوار او * شد به سعادت مثل سايهء بال هما

دامن خود را فلك گرد از آن كرده است * تا كف فياض او پر كندش از عطا

( 1 ) - تقى ، پرهيزگارى .