ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٧٥

[ خلاف راى تو بر عقل آن‌چنان دشوار ]

به ياد جوى روان روز و شب در آن فردوس * مرا ز ديده روانست اشك ليل و نهار

فراق صحن و خيابان مشهدم دارد * ز صحن چرخ و خيابان كهكشان بيزار

فلك ندانم ازين پس دگر چه خواهد كرد * به من شود اگر از تازه باز كينه گذار

فكنده دور به زارى از آن درم يا رب * به روز من بنشيند فلك به زارى زار

دو دست بىتو به سر مىزنم چه چاره كنم * كه رفت كار من از دست و دست من از كار

شمار كار خود از روزگار برگيرم * به دامن تو زنم دست چون به روز شمار

فلك ز رشك بميرد چو درگهت بوسم * چه خوش بود كه برآيد به يك كرشمه دو كار

اگر رسم به وصال درت عجب نبود * به آسمان ز زمين مىرود هميشه غبار

اگرچه دورى از آن خاكِ در ضرورى بود * كه هست دورى خورشيد ذرّه را ناچار

وليك دارم اميدى كه از توجه تو * تن ضعيف من آنجا شود به خاكِ مزار

به هر كجا كه شود خاك اين تن زارم * فلك اگر كشدم پيش آرزو ديوار

گمان به بال‌وپر شوق آن‌قدر دارم * كه ذرّه ذرّه به سوى تو برپرد تن زار

بدان خداى كه در ملك نيستى يكسر * متاع معرفتش ريختست در بازار

بدان نهفته كه در هرچه بنگرى پيداست * بدان نديده كه پر كرد عالم از ديدار

بدان قديم كه از دور باشى قدمش * ازل دوان به ديار ابد برد زنهار

بدان حكيم كه در كارگاه قدرت نيست * به عون حكمتش ايجادِ ذرّه‌اى بيكار

بدان عليم كه در عرض جلوه‌گاه ظهور * ز علم اوست ازل تا ابد يكى طومار

بدان كريم كه از نيم رشحه بنشاند * ز دشت عصيان چندانكه خاستست غبار

بدان رحيم كه در موج‌خيز رحمت او * گناه هر دو جهان همچو خس فتد به كنار

بدان حليم كه بر روى ما نمىآرد * به ناسپاسى چندانكه مىكنيم اصرار

بدان غفور كه در هر نفس فروشويد * سياه‌رويى ما را به آب استغفار

به صانعى كه دهد مشت خاك را دانش * به مبدعى كه دهد موج باد را گفتار

به قادرى كه به پيش محيط قدرت او * زمان ازل به ابد نقطه‌ايست از پرگار

به نور او كه به دو روشنست ظلمت و نور * به فيض او كه به دو خرمست جنت و نار

به لوح او كه گشايد به روى جان دفتر * به كلك او كه نويسد به لوح دل اسرار

به امر او كه به او ملك عقل گشت آباد * به نهى او كه از و راه نفس شد هموار

به جود او كه نُه افلاك را به يك جوشش * ز نيم قطره برانگيخت چون ز بحر بخار

به ستر او كه ز چشم نظارگان سپهر * به روى زشتى اعمال ما كشد ديوار

به عفو او كه ببخشد گناه و نگذارد * به زير بار خجالت خميده قامت زار

به فضل او كه بما از بهشت و حور و قصور * جزاى طاعت ناكرده مىنهد به كنار