ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٧٢

[ فغان ز كج‌روشيهاى چرخ ناهموار ]

امام ضامن و ثامن على بن موسى * كه هست خاك درش كحل ديدهء ابرار

تبسمش به لب لطف و چين برابر وى خشم * يكى بهار خزان و يكى خزان بهار

ز بس ز عدل وى از پا فتاده فتنهء مست * نمىتواند برخاستن ز خواب خمار

ز بس به عهد وى آسود روزگار حَرون « 3 » * دلش نداد كه از خواب خوش شود بيدار

در آستانهء او آفتاب ز آمد و شد * به غير درس زيارت نمىكند تكرار

نباشد ابر كه از جوش زايران درش * نشسته چرخ برين را غبار بر رخسار

بلى غبار درش را طراوتيست ز فيض * كه ابر رحمت ازو مايه مىبرد هموار

محاسبان خرد در حساب بخشش او * كرور را نشمارند در عداد شمار

شهى كه پايهء او رنگش از گرانقدرى * بود ز كرسى شش پايهء جهاتش عار

شهى كه مسند جاهش به بام عرش كند * تكبّرى كه به فردوس عاشق ديدار

فروغ پايهء تختش به سطح چرخ نهم * عيان‌ترست كه بالاى كوه شعلهء نار

شهنشهى كه اگر باج بر زمانه نهد * تهى كنند خزاين همه جبال و بحار

كند به منع درشتى اشاره گر به فلك * زمانه همچو كف دست مىشود هموار

نهيبش ار به رجوع زمانه امر كند * به قهقرى پى از امسال بگذراند پار

به خدمتش چو نشست اين يك آن دگر برخاست * دو بنده‌اند سياه و سفيد ليل و نهار

ز بندگان سراى وى اسود و ابيض * دو چاكرند يكى از حبش يكى ز تتار

مجرّه « 4 » نيست فلك را كه طوق بندگيش * فكنده است به گردن ز نقره زنگىوار

از آنكه باعث آزار او شده انگور * ز تاك دست قضا سرنگونش كرده به دار

بود به عهد شميم بهار خلق خوشش * فلك ز عطر لبالب چو طبلهء عطار

نسيم خلقش اگر بر چمن وزد دزدد * نفس ز عطر گل و ياسمن مشام بهار

اگر ز خاك درش آبرو برد گلشن * غلاف غنچه شود ناف آهوى تاتار

ز بوى زلف عروسان خلق او پيچيد * به خويش طرهء سنبل ز رشك در گلزار

صلاى عيش زند چون بهار عهد خوشش * نگار بسته برآيد ز شاخ دست چنار

اگر ملايمتش آب در چمن بندد * ز ناز بالش گل رنجه مىشود سر خار

به حكم نهى ابد امتناع حِسبهء « 5 » او * به گِرد دختر رز شيشه مىكشد ديوار

كند چو حكم فسردن به شعلهء آواز * ز بيم خشك شود خون نغمه در رگ تار

محيط علمش اگر موج‌وَر شود افتد * تخيّلات دو عالم چو خار و خس به كنار

( 3 ) - حرون ، سركش ، نافرمان . ( 4 ) - مجرّه ، كهكشان . ( 5 ) - حسبه ، احتساب ، امر به معروف آنگاه كه ترك آن آشكار باشد و نهى از منكر آنگاه كه فعل آن آشكار باشد .