ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٧٠

[ فغان ز كج‌روشيهاى چرخ ناهموار ]

چه منت از مه و خورشيد مىكشم كه بسست * فروغ گوهر اشكم چراغ در شب تار

ميان فوج بلا آن‌چنان گداخته‌ام * كه قطر دايرهء درد شد تنم ناچار

چرا براى غم انگشترى ز زر نكنم * تنم كه زرد و ضعيف و دوتاست از غم يار

دلم چو كوه به خود از نشاط غم باليد * اگرچه بار غمم كرد جسم زار و نزار

به روى بسترم ازبس‌كه استخوان شكند * مدام ناله ز پهلو كنم چو موسيقار

به دفع فلسفيان گو كلاميان بكنند * جواز خرق فلك را ز آهم استفسار

ز بس كه خوى به هجران مرا شده ترسم * كه آرزو نشود ديده را دگر ديدار

فلك ز گردش خود بازاستد ار شايد * كنون كه كرد جدايى ميانهء من و يار

به شكوهء فلكم گر زبان گشاده شود * سخن ببايدم از سر گرفت ديگر بار

فغان ز كج‌روشيهاى چرخ ناهموار * كه هيچ‌گونه ندارد به راستى سروكار

به گردش فلك اميد استقامت نيست * جز اعوجاج نيايد ز طينت پرگار

ز من شنو كه كجى جز و معنى فلكست * ز كج‌نهاد مجوييد راستى زنهار

ستاره نيست فلك را كه اين كهن خيمه * ز كهنگى شده سوراخها درو بسيار

ز بس كه بار مظالم به دوش اوست مدام * قدش خمست چو قدّ كسى كه دارد بار

بسست اى فلك آزار بيدلان تا چند * ز توسنى نشدى خسته پاره‌اى هموار

مرا اراده به دست تو داده‌اند اكنون * كجا روم چه كنم من پياده و تو سوار

مترس اگر بغلط كار عيش راست شود * كه كج نمىشود اندوه را سرِ پرگار

تو كج‌نهادى و من راستگو نمىدانم * ميان ما و تو آخر چگونه افتد كار

چه شد كه انس به هيچ آفريده نگرفتم * كه من غريبم و اين مردمان غريب آزار

هرآنچه بوى وفايى نيايد از چمنش * مگير يار كه يارى نيايد از اغيار

ز هرچه رنگ فنا دارد اندرين گلشن * مجوى انس كه وحشت فزون كند مردار

چگونه وحشت كس در جهان نيفزايد * كه اين خرابه دياريست خالى از ديّار

درون پرده ندانم كه دارد آمد شد * كه گرد هست و ليكن پديد نيست سوار

به اهل دل چه عجب مهربان فتاده فلك * كه زخم غنچه نخارد مگر به ناخن خار

چنان رميده‌ام از بخت سايه‌پرور خويش * كه ديو در نظر آيد مرا ز سايهء يار

سپهر منكر جورم نمىتواند شد * كه زردرويى انكار مىكند اقرار