ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٦٠

[ ندانم از نظر من چسان بود مستور ]

كنون كه كرده و ناكرده جز ندامت نيست * كجا رويم زمين سخت و آسمان بس دور

كنون كه داده‌اى از دست نقد فرصت را * متاع عذر مياور كه نيستى معذور

صداى كاسهء چينى به گوش نكته‌شناس * حكايتى بود از كاسهء سر فغفور

ز مال و نعمت دنيا كسى حضور برد * كه بىحضورى از دولتش رسد به حضور

هزارساله عبادت بدين قدر نرسد * كه دل‌شكسته‌اى از خويشتن كنى مسرور

به زهد خشك اگر كس بلند رتبه شدى * به بام چرخ بُدى جاى بلعم باعور

اگر به حرص رسيدى كسى به دولت و جاه * به سرورى ز سليمان گرو ببردى مور

به شهوت و غضب ار هم شرف شدى حاصل * كمى نداشتى از آدمى وحوش و طيور

وگر به دانش ظاهر شرف بدى ، شيطان * به شبههء انَا مِن نار « 2 » كى شدى مغرور

به چشم باطن اگر ديده‌ور شدى ديدى * كه اين مصور خاكى لبالبست از نور

ولى مميز انسان تميز گشت تميز * كسى كه نيست تميزش ز مردميست بدور

به نفس ناطقه آدم شرف ز حيوان برد * و گرنه پيل پيمبر شدى به شوكت و زور

لباس پردهء عيبست بهر بىهنران * چه باك مرد هنرمند اگر بماند عور

در آدمى هنرى به ز عشق نتوان يافت * اگر به عشق نه‌اى زنده مرده‌اى در گور « 3 »

هزار صحت كامل اگر دهد شايد * دلى كه از مرض عشق مىشود رنجور

به طرز عشق بيا سر كنيم خامهء فكر * كه جامه بر تن صبرم دريد شورش شور

ز حرف عشق به فكر غزل فتاد دلم * به پاى دار فرستاده به سر منصور

تجديد مطلع

تجديد مطلع

[ ندانم از نظر من چسان بود مستور ]

[ ندانم از نظر من چسان بود مستور ]

ندانم از نظر من چسان بود مستور * رخى كه يك نفس از خاطرم نگردد دور

نگاه بد نتوان بر جمال او ديدن * دعا كنيم كزان روى چشمِ آينه دور

ز رشك پيك نظر را نمىتوانم ديد * كه در حوالى كويش كند بسهو مرور

مباد عرصهء آفاق بوى او گيرد * نسيم را به سر كوى او مباد عبور

ز تاب نور نشايد جمال او ديدن * خوشا رخى كه بود در شعاع خود مستور

به چشم ذره نظر كن كه تا شود روشن * كه آفتاب به هر ذره كرده است ظهور

زمين به خويش نگيرد ز ننگ ، اگر عشاق * به غير حسرت ديدار او برند به گور

( 2 ) - اشاره است به سورهء ص 38 / 76 . ( 3 ) - نسخه‌ها : اگر به عشق نه‌اى مرده زنده‌اى در گور .