ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٥٨

[ طلسم رنگ چمن را بهار بسته چنان ]

عطاى او نه همين لعل و زر بود به مثل * كه اين دفينهء خاكست و آن ذخيرهء كان

كه تا ابد ز عطاياى بحر دانش اوست * همه تلذّد روح و همه تعيّش جان

به وسع حوصله تنها جهان بار خداى * به قدر مرتبه يك تن خدايگان جهان

زهى به حسن شيم از جهانيان ممتاز * چو شاخ گل كه بود سرفراز در بستان

به امتياز مكارم ز همگنان ممتاز * به انفراد محاسن فريد عالميان

بهار عدل تو گر سايه در چمن فكند * ز چهره رنگ نگرداندش نهيب خزان

نسيم لطف تو در باغ اگر گذار كند * شكوفه در رحم شاخ مىشود خندان

غبار راه تو با چشم اعتبار كند * همان كه با شب ديجور ماه نورافشان

به سايهء تو چسان مشتبه شود خورشيد * كسى به شعله نكردست اشتباه دخان

ميان راى تو و نور آفتاب بود * تفاوتى كه بود در ميان علم و عيان

جهانيان همه اجرى خور « 4 » نصيب تواند * به خاربن پى گلبن دهند آب روان

سفيد رويتر آيد به محشر از طاعت * به آبِ خاك درت غوطه گر خورد عصيان

هزارساله عبادت ز سر برون نبرد * مخالفان ترا بىنصيبى از غفران

تمام عمر به يك سجده گر برند بسر * كه بىرضاى تو ، سر مىزنند بر سندان

شقاوت از دل دشمن نمىرود به عمل * كه سرنوشت نشويد كسى به آب روان

تو لايقى به خلافت ز روى عقل و قياس * تويى سزاى امامت به حجت و برهان

تويى كه جابر انصارى از زبان رسول * سلام داده ترا بعد قرنها ز زمان

نه قالب تو كم از روح عيسى مريم * نه ز آستين تو بِه دست موسى عمران

چو دست معجزه از آستين برون آرى * يكيست كار عصاى كليم و چوب شبان

به دست موسى اگر چوب اژدها گرديد * شود به امر تو مو بر تن عدو ثعبان

ترا چنان كه تويى كور دل اگر نشناخت * ز نقص فطرت شومش بود چه باكت از آن

چو از مشاهدهء نور عاجز آيد كور * به آفتاب درخشان نمىرسد نقصان

خدايگانا آنى كه وصف رتبهء تو * نمىتواند كردن خرد به فكر و بيان

كه مدح و وصف به‌قدر شناخت بايد كرد * ترا چنان كه تويى خود شناختن نتوان

حواس ظاهر و باطن كجا و طلعت تو * كجاست ديدهء خفّاش و مهر نورافشان

توان به عقل مجرد ترا مشاهده كرد * كه در نيايد در ظرف ديده طلعت جان

ولى به عقل نشايد ترا صفت كردن * كه در مشاهده‌ات عقل مىشود حيران

ترا نديده چه گويد چو ديد چون گويد * كه كار گفتن نبود حكايت وجدان

( 4 ) - اجرى - ق 1 / 7 .