ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٥٥

[ طلسم رنگ چمن را بهار بسته چنان ]

شاهى كه كارنامهء قدرت وجود اوست * با او ستيزه جز به خدا كارزار نيست

آلوده چون به حرف عدويش كنم سخن * طوطى طبع ناطقه مردارخوار نيست

گوشى به حرف دشمن او چون كند كسى * اين شاهراه سامعه سوراخ مار نيست

شاها منم كه طينت عنبر سرشت من * جز از عبير خاك درت مايه‌دار نيست

مهر تو درگرفت سراپا وجود من * نوعى كه دل ز شعلهء آن جز شرار نيست

روشن دلم ز شعلهء بىدود مهر او * كاين شعله مايه‌اش همه نورست نار نيست

فكر من از كجا و مديح تو از كجا * در بحر مدحت تو خرد را گذار نيست

و صفت ز كارگاه تخيل فزون‌ترست * اين جنس خوش قماش ازين پود و تار نيست

ليكن بدين خوشم كه تسلىفزاى دل * بيرون ز شغل مدح توام هيچ كار نيست

جز گفتگوى مهر تو نبود انيس من * عاشق تسليش بجز از حرف يار نيست

بىمهرى فلك دل ما را ز خود رماند * رحمى كه جز به لطف تو امّيدوار نيست

لطفت چو گشت ضامن فرداى دوستان * امروز باكى از ستم روزگار نيست

دانم كه جز خلاف رضاى تو روز حشر * سدّى به راه رحمت پروردگار نيست

تا آفتاب نور فشاند به روزگار * تا روزگار جز به شتابش قرار نيست

مهرت دل حبيب ترا نورپاش باد * خصم تو بىقرار چنان كش وقار نيست

خاك ره تو ديدهء فياض را جلا * تا از فلك بر آينه‌اش جز غبار نيست

طلسم رنگ چمن را بهار بسته چنان * كه رنگ بيم ندارد بر او شكست خزان

مرورِ بادِ صبا بر بساط سبزه و دشت * ز موج مخمل خارا درست داده نشان

كنون كه يوسف گل شد عزيز مصر چمن * زمانه همچو زليخا دوباره گشت جوان

به گلشن از يد بيضاى برگ گل غنچه * هزار معجزه دارد در آستين پنهان

لباس غرقه به خون كرده شاخ گل بر چوب * مگر ز خون سياووش مىكشد تاوان

لطيف طبع ز گلش نمىشود ممنوع * هزار سلسله دارد اگر چو آب روان

رطوبتيست هوا را كه بىمئونت ابر * به پهن دشت فضا منعقد شود باران

ز فيض آب و هواى چمن عجب نبود * بسان غنچه اگر دلنشين شود پيكان

ز بس لطافت و نازك مزاجى از غم ابر * هوا سرشته در اجزاى شاهد بستان