ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٥٤

[ شكر خدا كه با فلكم هيچ كار نيست ]

باغى كه او شكفته گذشت از حواليش * از غنچه عقده‌اى به دل شاخسار نيست

در چارفصل خار رهش بىنصيب نيست * در غنچه بستنست گرش گل ببار نيست

هر لاله‌اى كه گرد رهش مىكشد به چشم * از داغ حسرتش دل خونين فگار نيست

در هر هوا كه شبنمش از لطف فيض اوست * از شعله لاله گر بدمد داغدار نيست

در عهد توتيايى گرد رهش به چشم * نرگس به فيض ديدهء امّيدوار نيست

در سينه‌اى كه شعلهء شوقش علم كشد * گل را طراوت چمن خارخار نيست

بىمهر او دل ار همه خود غنچهء گلست * جز باب سينه‌كاوى پيكان خار نيست

هرجا كف سخاوت او سايه افكند * جز تيرگى نتيجهء ابر بهار نيست

در پيش قطره‌ريزى ابر كفش اگر * گوهر چو قطره آب شود آبدار نيست

سر گر به امتحان بدهد كس محيط را * در بحر دست او كه به هيچش گذار نيست

هرچند مضطرب بدود هر طرف چو موج * ره تا ابد ز هيچ رهش بر كنار نيست

دريا به پيش بحر كفش چون كفى ز بحر * ابر از بخار مكرمتش جز بخار نيست

كان را به عهد بخشش او جز به چشم خصم * خاكش به سر كه يك كف خاك اعتبار نيست

چون ماهِ علمش از افق سينه سرزند * اقليم جهل را غم شبهاى تار نيست

جز سينه‌اش كه نامتناهى دروست علم * جايى به گرد نامتناهى حصار نيست

تمكين كوه سايهء حلمش نمىكشد * جرم زمين چو گرد رهش باوقار نيست

گردون اگر تصور عدلش كند ز بيم * با دل‌شكستگان دگرش كارزار نيست

عدلش صفا طلب شده نوعى كه تا ابد * آيينه را ز گرد كدورت غبار نيست

لطفش چنان ملايمت طبع عام كرد * كاندر ميان رنگ و شكستن نقار نيست

زين‌سان كه رنگ الفت اضداد ريختست * امّيد را ز خاطر عاشق قرار نيست

از همت بلند درش محو حيرتم * كش نسبت تشبه افلاك عار نيست

در حضرتش زمانه به يك‌پا ستاده است * در خدمتش فلك نفسى برقرار نيست

روزى قدر به پيش قضا شكوه كرد و گفت * تا حكم شاه هست مرا هيچ كار نيست

بانگى ز روى قهر به او زد قضا و گفت * كاى ساده سرّ اين به تو هم آشكار نيست

دانى كه كيست اين و ورا قدر و حال چيست * كس در جهان نظير وى از اقتدار نيست

گرنه وجود او بود اين كارخانه را * پيش خداى عز و جلّ اعتبار نيست

حاصل كه او نتيجهء ايجاد عالمست * در دهر همچو ما و تو او حشو كار نيست

يعنى كه ابن سبط سول مهيمنست * بىمهر او بناى جهان استوار نيست

دركش سر رضا به خط اقتضاى او * كاين جز رضاى حضرت پروردگار نيست

ورنه دگر تو دانى و خشم خدايگان * كارى كه اوفتد به منت هيچ كار نيست