ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٥٢

[ شكر خدا كه با فلكم هيچ كار نيست ]

شكر خدا كه با فلكم هيچ كار نيست * بر خاطرم ز هر دو جهان يك غبار نيست

آن پاى بر جهان زده رندم كه بر دلم * اندوه آسمان و غم روزگار نيست

مستغنيم به طبع بلند از بلند و پست * در طبعم آسمان و زمين را عيار نيست

فخرم همين بسست كه اندر جهان مرا * روى نياز جز به در كردگار نيست

جز درگه نياز كه درگاه مطلقست * روى دلم ز هيچ در امّيدوار نيست

گو از حسد بمير مرا هركه دشمنست * اينم خداى داده وزين هيچ عار نيست

برگير چرخ گو ز برم استخوان من * طبع هما طبيعت من خوار و زار نيست

خورشيد جلوه در نظر ما چه مىكند * ياقوت نوشداروى ما را به كار نيست

گردون به ما زياده ازين سرگران مباش * اين كهنه سايبان تو هم پايدار نيست

من گوهر شريف‌تر از چرخ و عنصرم * طبعم ز جنس گوهر اين هفت و چار نيست

در بر مرا لباس تجرد نكوترست * جلد هيولوىّ مرا اعتبار نيست

ما عين صورتيم هيولا چه‌كاره است * او جز به پيش صورت ما پرده‌دار نيست

از بس پُرم ز وضع جهان گوييا جهان * نزدم به غير خانهء پرزهر مار نيست

در غربت وجود چنين خوار گشته‌ام * ورنه كسى به موطن خود خوار و زار نيست

زندان تن وجود مرا خوار و زار كرد * نيكو چو بنگرى چو منت در ديار نيست

خوارم مبين كه عزت عشقست بر سرم * هر كس عزيز كردهء عشقست خوار نيست

بيم و اميد عشق دلم را دونيم كرد * كاين عرش را به غير دلم گوشوار نيست

عشقم بلندپايه‌تر از چرخ كرده است * جايى رسيده‌ام كه فلك را مدار نيست

از نيستى به صورت هستى رسيده‌ام * حيف اين دقيقه بر همه كس آشكار نيست

از عشق گير سكهء نقد وجود خويش * كاين سكهء دروغ ترا اعتبار نيست

هستى تست سيم دغل دور كن ز خويش * جز نقد نيستى را اينجا عيار نيست

دل در جهان مبند كه اين سيل تند را * غير از ز جان خويش گذشتن گذار نيست

كم گوى از زمين و پر از آسمان ملاف * جنبش به‌غايتست و سكون برقرار نيست

گرديست اين نشسته غباريست آن به پا * جز تيرگى نصيب ز گرد و غبار نيست

در كوچهء حدوث نخيزد بجز غبار * عالم تمام گرد ولى يك سوار نيست

بيكار نيست گرچه كسى در جهان ولى * رفتم ميان كار و يكى مرد كار نيست