ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٥١

[ زهى مكان تو از عرصهء خيال برون ]

به سفته گوهر خوشبوى خاك درگه تو * هزار گوهر انجم فدا كند گردون

نه لؤلؤ است و نمىدانم اين چه شادابيست * كه هست تشنه لبش آب لؤلؤ مكنون

نه كربلا به وجود تو رشك فردوسست ؟ * ز نسبت تو بهشتست عرصهء مسكون

ملك به دست دعا مرگ از خدا طلبد * بدين اميد كه در كربلا شود مدفون

اگر به قيمت وى آسمان دهد خورشيد * كه هست تربت خورشيد رنگ او مجنون

به خاك او نرسد گرچه جان دهد عنبر * مگر ز نسبت او رنگ و بو كند افزون

به خار او نرسد گل اگرچه جان بخشد * ز خاك باغچه‌اش سر كند مگر بيرون

ز نسبت تو زمين نافه گر شود چه عجب * چو ناف آهوى چينست پر ز خون و چه خون

به داغ رشك دلم همچو لاله مىسوزد * به روضهء تو اگر مشتبه شود گردون

چه روضه‌اى كه نگاهش نديده پيرامن * چه روضه‌اى كه خيالش نگشته پيرامون

ز وسعت ارچه به وى لاف همسرى دارد * ولى به فربهى آماس كى شود مقرون

بر اوج چرخِ برين سَمكِ « 2 » گنبدش باشد * چنان كه كوه بلند ارتفاع در هامون

به قدر خود بنمايد اگر شكوه از شرم * شود ز رنگ به رنگ آسمان چو بوقلمون « 3 »

هزار چرخ زند گر به بام او نرسد * چو گردكانِ به گنبد فكنده ، چرخ نگون

ز بس تپيدن دل همچو طفل بر لب بام * به سطحش ار برسد و هم نيست حد سكون

شها جدا ز درت هست هر دو ديده مرا * يكى فرات و يكى دجله موج‌زن از خون

غبار كوى توام بر تن ضعيف بود * هزار بار نكوتر ز اطلس و اكسون « 4 »

اميد وصل تو در تن به جاى جان دارم * دگر تو دانى و لطفت كه چون ببايد چون

خدا مرا برساند به وصل خاك درت * كه محو گردم در وى چو قطره در جيحون

هواى حشمت جمشيديست در سر من * خدا نصيب كند بخت و طالع ميمون

عنان رخشِ سخن تنگ كن دمى فياض * كز انتظارِ اجابت دل دعا شد خون

ز رشك رفعت عالىجناب درگه تو * خميده تا بود از غصه قامت گردون

خميده باد قد خصم و دوستان ترا * ز فيضِ بادهء لطف تو باد رخ گلگون

به چشم حسرتم اميد خاك درگه تو * بود چو مهر تو در دل هميشه روزافزون

( 2 ) - سمك ، بلندى . ( 3 ) - چو بوقلمون ، رنگارنگ . ( 4 ) - اكسون ( به فتح و كسر اول ) نوعى ديباى سياه قيمتى .