ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

[ زهى مكان تو از عرصهء خيال برون ]

فكنده سايه به ماضىّ و حال و استقبال * رسانده سايه به من كان و كائن و سيكون

ز حارسان شكوه ويست اسكندر * ز راويان علوم ويست افلاطون

به كفهء خردش عقل عاقلان جهان * چو پيش عاقله كم‌سنگ‌تر ز حرف جنون

نسيم لطف خوشش را طباع آب بقا * زبانهء غضبش را طبيعت طاعون

به لا تناهى اعداد نيز نتوان كرد * شمار فضلش كز لا تناهيست فزون

عدد نگشت كمال محيط ار چه نگشت * نهايتش چو كمالات او به پيرامون

كه لا تناهى اعداد هست بالقوه * ز ننگ قوه بود لا تناهيش بيرون

طلوع مطلع مدحش چه دلگشاست كزو * هزار خنده به خورشيد مىزند گردون

زهى مكان تو از عرصهء خيال برون * گمان به خلوت قدس تو ره نبرده درون

تو آن رفيع مكانى كه اوج عرش عظيم * فضاى عالم قدر ترا بود هامون

تو آن شهى كه به نعت تو همچو جدّ و پدر * هزار جاى كلام خدا بود مشحون

ترا جلالت و قدرست از قَدَر برتر * ترا حكومت و جاهست از قضا افزون

زمانه خادمى روضهء ترا شاكر * سپهر چاكرى درگه ترا ممنون

جهان ز حفظ تو از شرّ آسمان محفوظ * ز عدل تست زمانه ز حادثات مصون

به ياد خاطر آيينه مشرب تو مدام * رود غبار ملالت ز خاطر محزون

علاج زردى خورشيد مىتوانى كرد * خميرمايهء مهر خود ار كنى معجون

رسن ز كاهكشان افتدش به گردن اگر * مخالف تو ز قدرت رسيده بر گردون

عدوى جاه تو لب‌تشنه ميرد آخر اگر * شود بفرض چو فرعون غرق در جيحون

به گوش دوست چكاچاك تيغ تو در حرب * ز سينه زنگ‌زداتر ز نغمهء قانون

بود به‌فيض‌تر از روزهاى ابر بهار * به روز حرب چو حمله كنى به خصم زبون

ز رعدِ نعرهء گردان و برق شعلهء تيغ * ز ابر دود دل دشمن و ترشح خون

متابع تو بود تشنه‌لب به خون عدو * نمىشود ز فرات احتياج او ممنون

چو پشت آينه زين‌سان كه دهر بىآبست * عجب نباشد اگر تشنه‌لب شوى بيرون

كسى كه چشمهء كوثر چكد ز لعل لبش * چرا كند لبش آلوده ز آب دنيى دون

اگر دو روز فلك از سياه بختى كرد * ز كينهء تو دل تنگ دوستان پرخون

ولى ببين كه چها مىكشد به صد خوارى * ز تير آه جگر خسته بيدلان اكنون

كدام دل كه نه دربند مهربانى تست * ز خاك تربت خود كن قياس اين مضمون