ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٧

[ به يار نامه نوشتم به خون صبر و سكون ]

هميشه دايهء آداب و دانشم بيند * اگر به ديدهء انصاف بنگردد دشمن

از آن زمان كه گرفتم به دست لوح و قلم * به ياد نيست مرا جز نوشتن و خواندن

به مهر فضل شدم دست‌پرور غربت * به دوستى غريبى بريده‌ام ز وطن

چه شد از اينكه سرآمد بُد انورى در شعر * منم كه نادرهء روزگارم از همه فن

هنر نمانده به عالم كه من نپروردم * ادب نزاده ز مادر مگر به دامن من

مرا ز شاعرىِ خود هميشه عار آيد * چه كار افلاطون را به ژاژ خاييدن

به روى شعر نگاهى نكردمى هرگز * اگر نبايستى مدح مقتدا كردن

ز بوى زلف عروس جمال حضرت تو * گذشت از سرم آوازهء ختا و ختن

مرا كه مهر تو آواره دارد از دو جهان * چه شكوه‌ام دگر از غربتست يا كه وطن

شكايت از كه و مه مىكنم چرا و ز چه * حكايت از مه و خور مىكنم چرا ز چه فن

حسود گو ز بدانديشيم نياسايد * مرا كه دوست تو باشى چه باك از دشمن

به طرز اهل زمان گر نمىروم چه عجب * كنون كه طرز سخن دارد افتخار به من

سخن بلند بود رتبهء عدو پستست * گناه او نبود گر نمىرسد به سخن

رسيد وقت دعا ختم كن سخن فياض * كه نيست شيوهء اخلاص درد دل كردن

هميشه تا كه دو چشم حيا بود اعمى * هميشه تا كه زبان دعا بود الكن

معاندان ترا باد تير در ديده * ملازمان ترا در بر از دعا جوشن

به يار نامه نوشتم به خون صبر و سكون * چو غنچه نامهء پيچيده ته بته در خون

چه نامه نامهء آراسته بدين تقرير * چه نامه نامهء پيراسته بدين مضمون

كه اى ز هجر توام جان اشتياق به لب * كه اى جدا ز توام چشم آرزو پرخون

منم كه بىتو ندارم به جان ثبات و شكيب * منم كه بىتو ندارم به دل قرار و سكون

تويى كه بىمنى آسوده ظاهر و باطن * تويى كه بىمنى آراسته درون و برون

چه گويمت كه چها مىكشم ز دست فراق * كه كس مباد به دست عدوى خويش زبون

تو شاد زى به فراغت كه دور از تو مرا * نصيب عشق به صحرا كشيده رخت جنون

پى خلاصى من زين طلسم دم‌به‌دمم * خيال نرگس مست تو مىدهد افسون

همان به آب حيات لب تو تشنه لبم * اگرچه سر زده از ديده‌ام دو صد جيحون