ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٦

[ نموده عارضت آن نور وادى ايمن ]

محل فيض درش همچو عرصهء عرفات * مكان نور جنابش چو وادى ايمن ( 1 )

جناب اوست نهال حيات را بستان * ضمير اوست گل آفتاب را گلشن

به شكل دايره باشد گر امتداد زمان * قباى قدر ترا نيست دورهء دامن

بيان قدر تو مستغنيست از تقرير * صفاى ذات تو بالاترست از گفتن

ز خط حكم تو حكم قضا نپيچد سر * ز طوق امر تو گردون نمىكشد گردن

ز لاف تو به خطاى خود اعتراف كنند * ز عطر نافهء خُلق تو آهوان ختن

شكستِ شيشه درستى نمىپذيرد ليك * دل شكسته ز لطف تو مىتوان بستن

به ياد حفظ تو نبود عجب اگر نشود * به زور گوهر شبنم شكسته در هاون

رسن ز رشتهء جانش فتد به گردن وى * به دار خصم ترا گر شود گسسته رسن

تنى كه تربيت از خاك درگه تو نيافت * به زندگى بود اندر برش لباس كفن

نه بر اطاعت امر تو گر رود گردون * پيَش ببُر كمرش قطع كن سرش بشكن

به سنگريزهء شهر جلال و شوكت تو * هزار رشك برد لؤلئى ديار عدن

ز ضبط عدل جهان‌پرور تو خوبان را * ستيزه از مژه دورست و تلخى از گفتن

به عهد عدل تو از بيم قهر نتواند * كه بىاجازت دربان رود صبا به چمن

به ياد خاطر آيينه مشرب تو توان * ز لوح سينهء عشاق گرد غم رُفتن

اگر تصور لطفت كند عجب نبود * كه همچو كوه ببالد به خويشتن ارزن

نسيم لطف تو بر دوزخ ار وزد شايد * كه دوزخى ز عذاب ابد شود ايمن

اگر غناى تو قسمت كنند بر عالم * سزد كه مور تغافل زند به صد خرمن

ز راست‌جويى عدلت كه در زمانه پُرست * عجب بود اگر افتد به زلف يار شكن

ز بهر نسخهء معجونت در مطب قضا * ز انجمست جواهر ز آسمان هاون

اگر ز شعلهء رايت به دل فتد شررى * چو آفتاب شود داغ سينه‌ام روشن

اگر به دشمن خود صلح كرده‌اى چه عجب * كه عادتست به لقمه دهان سگ بستن

شهيد زهر تو گشتى ولى ز يكرنگى * حيات هر دو جهان گشته زهر مار به من

خدايگانا دارم حكايتى به زبان * ز عرض حال كه خود هست در برت روشن

چو روشنست به پيشت نهفتنش اولى * كه شاه خود داند رسم بنده پروردن

مرا چو لطف تو باشد شكايت از كه كنم * مرا چو كوى تو باشد كجا كنم مسكن

ز نارسايى بختم به روى هم گرهست * ز سينه تا به زبانم هزار گونه سخن

شكايت از فلك دون نمىتوانم كرد * و گرنه دارم ازو صد شكايت از هر فن

فلك كه عادت او جهل‌پروريست مدام * به اهل فضل نسازد على الخصوص به من

به اهل فضل نپرداخت بس كه گشت فلك * مدام در پى تحصيل كامِ هر كودن