ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٥

[ نموده عارضت آن نور وادى ايمن ]

بيار ساقى از آن باده‌اى كه مىدانى * كه بوى شيشهء او راست نشئه مردافكن

كه گرد عقل بشوييم از دل و از جان * غبار هوش فشانيم از سرو از تن

خوشا شراب تماشا كه جام جامش را * ز راه ديده توان خورد نه ز راه دهن

كسى كه مستى ديدار ديده مىداند * كه باده بادهء عشقست و غير آن همه فن

خداى داند و فياض و ساقى كوثر * كه هرگزم نشد از باده هوش تردامن

من و مىِ نگه چشم طفل خونخوارى * كه شسته است به خون دلم لبان ز لبن

حديث باده به قول و غزل كشيد آخر * مقررست كه خيزد سخن همى ز سخن

تجديد مطلع

تجديد مطلع

[ نموده عارضت آن نور وادى ايمن ]

[ نموده عارضت آن نور وادى ايمن ]

نموده عارضت آن نور وادى ايمن « 1 » * چراغ درِ شب زلفت به موسى دل من

به ناز حسن تو چون آستين برافشاند * چراغ ايمن از آسيب او مباد ايمن

نه عارضست نمايان ز چين طرهء تو * فتاده بخت مرا آتشيست در خرمن

به شام هجر چو آهى كشم سپهر از بيم * چراغ خويش نهان مىكند ته دامن

پرست سينه‌ام از دود آه و مىترسم * خيالت اى مه سيمين عذار ماه ذقن

از اينكه خانه چو پردود شد برون آيد * بهانه سازد و بيرون رود ز سينهء من

پرم ز مهرت زان ريزدم ز مژگان خون * كه خون ز تنگى جا مىنگنجدم در تن

تويى كه تا مژه برهم زنى روان گردد * مرا ز زخم درون خون دل سوى دامن

تو تيره كردى روز مرا ولى شادم * كه روشنست ضميرم به مهر شاه ز من

شهى كه از اثر تربيت تواند كرد * چو آفتاب دل تيرهء مرا روشن

نبيرهء نبوى نور چشم مرتضوى * امام جملهء آفاق شاهزاده حسن

شهنشهى كه به تعظيم او فتد هر شام * كلاه مهر فلك از سرش به خم گشتن

زمانه خون دلش را چو باده مىنوشد * كسى كه همچو صراحى ازو كشد گردن

بود ز گلشن قدرش گل هميشه بهار * سپهر را گل خورشيد بر فراز چمن

پى نوشتن عنوان مدح او باشد * شفق كه سايد شنجرف همچو ديدهء من

سپهر كيست به درگاه او گدا كيشى * كف خضيب « 2 » برآورده شمع از روزن

( 1 ) - وادى ايمن ، بيابانى در جانب راست كوه طور كه در آنجا نداى حق تعالى به موسى ( ع ) رسيد . ( 2 ) - كف خضيب - ق 3 / 4 .