ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٣

[ چنان به صحن چمن شد نسيم روح‌افزا ]

زهى جلالت قدرى كه زادهء نسبش * بزرگ ملت و دينست تا به روز جزا

سيادت از شرف اوست نور چشم نسب * شرافت از نسب اوست تاج غرّ و علا

ز بندگان وفايش چه ساره چه هاجر * ز دايگان سرايش چه مريم و حوا

فتان به خاك درش صد هزار حوراوَش * دوان به گرد سرش صد هزار آسيه سا

كنيزى حرمش آرزوى بانوى مصر * گدايى درش امّيد پادشاه سبا

كه بود جز وى بنت الرسول و البضعه * كرا جز اوست لقب البتول و العذرا

هنوز طينت حوا نگشته بود خمير * كه بود نامزدش گشته سرورى نسا

بود ز غايت عصمت به ذات پاكش ختم * چنان كه ختم نبوت به خواجهء دو سرا

به خود سپهر چه مقدار ازين هوس باليد * كه گردد از پى جاهش كمينه پرده‌سرا

وليك غافل ازين در طريق عقل و قياس * كه در حباب چه مقدار گنجد از دريا

مقرنس فلكش پايه‌اى ز قصر جلال * مسدّس جهتش عرصه‌اى ز صحن سرا

فضاى عالم قدرش اگر بپيمايند * مساحتش نكند و هم لا مكان پيدا

عروس كنه جلالش نقاب نگشايد * مگر به حجلهء علم خداى بىهمتا

به وهم عرصهء قدرش نمىتوان پيمود * محيط را نتوان كرد طى به زور شنا

كنند طول زمان حلقه حلقه گر چو كمند * به اوج قصر جلالش هنوز نيست رسا

محيط عرصهء قدرش نمىتواند شد * زمان اگر سر خود را گره كند بر پا

درين سخن سر مويى نه جاى اغراقست * مجردات برونند از دى و فردا

هم آن زمان طويل و هم اين مكان عريض * نظر به عالم قدسست ذرّه در صحرا

به چشم ظاهر قدرش نمىتوان ديدن * نگاه ظاهريان از كجا و او ز كجا

به چشم ظاهر اگر هم نظر كنى بينى * كه رفته قدرش از هرچه هست بر بالا

طهارت نسب او را سلامى از آدم * جلالت حسب او را پيامى از حوا

شرافتش ز ازل بوده هم‌عنان قدم * جلالتش به ابد رفته هم‌ركاب بقا

به شير پرورشش دايگى نموده قدر * به حجر تربيتش مادرى نموده قضا

اگر به حكم خود اينجاش غصب حق ظالم * كند ، چه مىكند آنجا كه حاكمست خدا

اگرچه ايذى « 1 » او سهل داشت زين چه كند * كه كرده است خدا و رسول را ايذا

بزرگوارا آنى كه وصف رتبهء تو * به جبرئيل و خدا و پيمبرست سزا

مرا چه حد كه كنم وصف رتبهء شأنت * مرا چه حد كه شوم درخور تو مدح‌سرا

تويى كه مدح تو كرده خداى عزّ و جلّ * تويى كه وصف ترا كرده خواجهء دو سرا

( 1 ) - ايذى ( ممال ايذا ) .