ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤١

[ چنان به صحن چمن شد نسيم روح‌افزا ]

تو عقبى رها كن چه خجلت كه بيند * به نزديك آن شاه در دار مَثوى « 41 »

خدايا تو دانى كه فياض مجرم * ندارد بجز درگه شاه مَلجى

به وى بخش دانسته تقصير او را * به وى بخش چندين گناهان عظمى

كه گر من نيم لايق اما توان كرد * به وى صد هزاران چو من بنده اعطى

توان ديد سگ را به روى خداوند * توان درگذشتن ز بنده به مولى

ز من كم مكن نعمت مهر او را * كه در هر دو عالم مرا اين بس اجرى « 42 »

چنان به صحن چمن شد نسيم روح‌افزا * كه دم ز معجز عيسى زند نسيم صبا

رطوبتيست چمن را چنان ز سبزه و گل * كه گر بيفشريش آب مىچكد ز هوا

ز بس هوا طرب‌انگيز شد به صحن چمن * ز ذوق غنچه نمىگنجد اندرون قبا

چنان كه ناميه را فيض عام شد شايد * كه آرزو به مطالب رسد به نشو و نما

به نشو سبزه زمان گر نمو كند شايد * كه بىميانجى امروز دى شود فراد

به سعى نشو و نما پرعجب مدان كه شود * نهال حسرت عاشق به ميوه كامروا

ز فيض بخشى نشو و نما عجب نبود * رسد به بار اجابت اگر نهال دعا

چنين كه قامت خوبان نمو كند در حسن * بلند چون نشود نخل حسرت دلها

هواى قامت شمشاد قامتان دارد * نهال سرو كه در باغ مىشود رعنا

شود در آب سخن سبز همچونى در آب * چو سر كنم قلم از بهر وصف آب و هوا

نهال سرو چمن سر به ابر مىسايد * ز بس گرفته ز فيض بهار نشو و نما

ز بس كه عيش فرا گشته موجهاى نسيم * كند به كشتى غم كار موجهء دريا

صبا كند دهن غنچه پرزر از تحسين * چو گردد از پى وصف هوا نفس پيرا

به شاخ تا دم بادى وزيده گشته ز ذوق * به وصف آب و هوا برگ برگ نغمه‌سرا

چگونه مرغ نشيند خمش كه فيض نسيم * زبان سوسن خاموش را كند گويا

چسان ز جلوهء پرواز بلبل استد باز * كنون كه صورت ديبا پرد به بال صبا

( 41 ) - مثوى ( ممال مثوى ) ، قرارگاه ؛ دار مثوى ، دار آخرت . ( 42 ) - اجرى - ق 1 / 7 .