ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦

[ اگر صبا بگشايد ز زلف يار گره ]

چنان نشاط گشايش رواج يافته است * كه هست در دل عشاق ناگوار گره

مهم عقده به نوعى به عقده افتادست * كه نيست تار سر زلف اميدوار گره

ز آبيارى عهد بهار دولت او * چنان ز فيض طراوت شد آبدار گره

كه تارتار سر زلف خوبرويان را * كند چو رشتهء گوهر گهر نگار گره

چنان ز خاصيت خويش عقده افتادست * كه مرهميست مرا در دل نگار گره

شده ز عدل وى از قحطى گرفتارى * كمند را به دل انديشهء شكار گره

ز بس شكفتگى آرد نسيم عهدش اگر * به خنده در ندهد تن كند چه‌كار گره

چه لازمست كه ناخن به زور بگشايد * كه خود به خنده درآيد به اختيار گره

ز بس طراوت عهد خوشش نمىگيرد * چو قطره بر رگ جان از ترى قرار گره

مدان ز فيض گشايش عجب كه باز شود * چو غنچه خودبخود از خاطر فگار گره

چنين كه عقده نهفتست رو نمىدانم * چگونه شد ز دل خصمش آشكار گره

چه بارهاست ازو بر دل عدو كه ز رشك * چو سبحه رشتهء جانش كند قطار گره

به اختيار جدايى نمىتواند كرد * فتاده در دل خصمش باضطرار گره

به دشت غصه رگ جان خصم او داميست * كه مىكند شب و روز از حسد شكار گره

چو با زبانهء قهرش سر جدل دارد * به كار شعله فتد دايم از شرار گره

ز دست جود دلش كار تنگ شد ترسم * به كار دريا افتد حباب‌وار گره

نه گوهرست كه از رشكِ بيشمار كفش * فتاده در دل درياست بيشمار گره

ستاره نيست فلك را ز رشك رفعت او * فكنده در دل بىطاقتش هزار گره

نه جوهرست كه در جان تيغ بىباكش * فكنده كينهء خصم ستيزه كار گره

به كينه شست گشا كآرزوى سينهء خصم * شدست در دل پيكان آبدار گره

خدايگانا دور از درِ تو گشته مرا * هزار حسرت در جان بىقرار گره

غبار كوى توام سرمه‌ايست در چشمم * چو مردمك شده اميد آن غبار گره

اميد آبله بر پا به راه طوف درت * شده چو آبله‌ام در دل‌فگار گره

توجهى كه به اقبال خار راه درت * گشايم از دل پرآبله هزار گره

به غير عزم طواف درِ تو كارم نيست * فلك ز دشمنيم افكند به كار گره

هميشه تا به گشايش كند معامله وصل * هميشه تا به فروبستگى مدارِ گره

گشاد خاطر فياض كام وصل تو باد * دگر نگردد ازين حسرتش دچار گره