ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

[ اگر صبا بگشايد ز زلف يار گره ]

اگر صبا بگشايد ز زلف يار گره * مرا به دل فكند رشك او هزار گره

چنين كه از دل و جانم برآورى تو دمار * برآرد از سر زلف تو هم دمار گره

هزار رشتهء جان شد گره‌گره زين پس * روا مدار بران زلف تاب‌دار گره

ز ضعف تاب گره چون نداشت رشتهء جان * به تار زلف تو پيچيده شد هزار گره

گره ز رشتهء جان وانشد به ناخن سعى * كه نازكست بسى تار و استوار گره

گره گشاد ز ابرو و راه شكوه ببست * گره‌گشايى او زد مرا به كار گره

خوشست چين به جبين وى اى شكر خنده * به لب ميا و ز ابروش برمدار گره

از آنكه با سر زلف تو نسبتى دارد * مرا به دل فتد و دارد افتخار گره

گره بر ابروى خود مىزنى و غيرت من * كه يافت بر سر چشم كه اعتبار گره

به يك عبور نسيمى برون شدت از زلف * نبوده است چو عهد تو پايدار گره

لبى به خنده گشودى به باغ و از حسرت * چو غنچه شد گل خندان به شاخسار گره

گره ز رشتهء جان وانمىكنم هرگز * كه مانده است ز زلف تو يادگار گره

چو در خزان به در آيى به عزم سير چمن * ز رشك غنچه شود در دل بهار گره

روان به ديده ز دل قطره‌هاى خون نبود * ز آبيارى چشمم شد آبدار گره

ز دست يك گره دل به تنگ بودم از آن * كه مىفكند به كارم چو زلف يار گره

كنون چه چاره كنم كز غمت به سينهء تنگ * به جاى يك گره افتاده صد هزار گره

چسان نباشد كوتاه رشتهء عمرم * كه خورده است ز زلف تو بيشمار گره

مرا كه رشتهء جان از غم تو مىبايست * چرا شد آخر چون تار تاب‌دار گره

گره‌گره شده زلف كجت بدان ماند * كه اوفتد به كمند جهان‌مدار گره

كمند شير شكارى كه در هواى خمش * شدست رشتهء جان در تن شكار گره

علىّ عاليقدر آنكه ناخن عدلش * نهشت در دل پركين روزگار گره

گره‌گشايى او بس كه عقده‌اى نگذاشت * به عهد او نشود زلف را دچار گره

به عهد ناخن عدلش دگر چه‌كار كند * مگر فتد به دل خصم شهريار گره

به دور وعده وفا دوست طبع معتدلش * نماند در رگ شهراه انتظار گره

چشيد كام دلم لذت گشايش او * هزار شكر كه آمد مرا به كار گره

ز بيم او نتوان دم زد از ستم كه شود * نفس به سينهء مرد ستيزه‌كار گره