ديوان فياض لاهيجى ( فارسى ) — الصفحة ٤٢٨

141

دنيا گرديست بر رخ شاهد دين * خواهندهء دنيا نبود مرد يقين

اين گرد ز رخسارهء دينت بزداى * وانگاه مراد خود در آيينه ببين

گر سايه نداشت همره آن شمع يقين * گويم به تو سرّ آن به برهان مبين

او سايهء حقست و بود ظاهر اين * كز سايه دگر سايه نيفتد به زمين

يك ره سوى دل كه لوح جانست ببين * خورشيد ازين ذرّه عيانست ببين

رويى كه در آرزوش چشمى همه تن * اين آينه هم در تو نهانست ببين

نوروز شد و يار به من بست گرو * كز داغ كهن به دل نماند پرتو

گفتم كه مدارم چه شود پس گفتا * خوش باش كه روز از نو و روزى از نو

هرچند نيارم آمدن در بر تو * از ضعف فتاده‌ام به خاك در تو

شادم كه به كام دل توانم گرديد * در زير لب آهسته به گرد سر تو

كردم برِ نامحرم اگر داد از تو * داد از تو بتا و داد و بيداد از تو

محتاج به محرمم چرا مىكردى * تا كار به نامحرمم افتاد از تو

اى دوست كه با چهرهء زرديم از تو * چون نالهء خود تمام درديم از تو

كارى كه گمان نبود ديديم از خويش * صبرى كه نداشتيم كرديم از تو

دلگير بود نالهء بلبل بىتو * پردردسرست نشئهء مل بىتو

بىتاب بود طرهء سنبل بىتو * نو بر نكند شكفتگى گل بىتو

از پيش من اى ماه جهانگرد مرو * وى غنچهء ناز ناز پرورد مرو

در عشق تو با من نفسى بيش نماند * يك لحظه غنيمتست بىدرد ، مرو